TENTÀMEN FLOR AE ROSSIAE ORIENTALIS. 
59 
occidentem versus usque ad Terram Samojedorum (Schrenck in h. Trautv. sub n. D. Se- 
guieri Vill. var. brachycalyx Trautv.!) et jugum Uralense progreditur. 
174. D. Seguieri Vill. — Ledb. Fl. ross. I, p. 277; Rgl. pl. Radd. Ш 275; D 
sinensis Rohrb. in Linnaea, v. 36, p. 670. 
Nomen usitatissimum retineo, etiamsi posterius. Nomen «sinensis» potius ad plantam 
hortensem servandum. 
E fonnis speciei hujus polymorphae in ditione florae nostrae var. silvatica Hoppe 
maxime est distributa. Flores plus minusve longe pedunculati solitarii vel laxe pedunculati. 
Squamae calycinae apice aristato-acuminatae calycis dimidio breviores vel saepe (praecipue 
exteriores) lanceolatae calycem subaequantes (D. pratensis M. B., quae forma variatio mo- 
menti minoris videtur atque ubique cum typica occurrit). Var collina (D. collinus Waldst. 
et Kit.) floribus breviter pedunculatis subfasciculato-aggregatis rarissime apud nos occurrit: 
in gub. Kazanensi prope Burunduki (SW) et Boigary (SO) tantum vidi. Formam totam 
pubescenti-scabrara in rupibus secus jugum Uralense tantum observavi (Perm: S — Kras- 
noufimsk, Niaze-Petrowskij; Orenb.: US — Murzakaëwa). Insignis est forma a cl. Kuznetzow 
in transuralensibus partis maxime septentrionalis (NN) gub. Permiensis détecta: tota planta 
caesia, quae nota in reliqua regione nullibi observata est. 
Hab. in pratis inundatis (copiosissime), necnon solo arenoso ad margines pinetorum, 
in decliviis apricis, in rupibus, non raro ad margines silvarum, in pratis stepposis, in arvis, 
ad margines agrorum etc. Per totam fere regionem, praecipue in australioribus vel mon- 
tosis, distributus. 
Distr. Kazan: frequ.; Simb.: frequ.; Samara: W 7 — Archangelskoë; M — Sergiëwsk, 
Kinel-Czerkaskaja, Samara; Ufa: NW — Menzelinsk (Rupr.); N — ad fl. Bielaja prope 
Birsk et Ufa (Fedcz.); SW 7- — frequ.; 0 — frequss.; Orenb.: frequ.; Perm: S — frequ.; 
SO — frequ.; SW — Perm, raro (Kryl.); M — secus jugum Uralense frequ.; MO — distr. 
Irbit (Udintz.); NM — secus jugum Uralense; in planitie occidentaliore deest.; NN — in 
transuralensibus usque 61° 3 / 3 (Kryl.); Wiatka: raro; N — Wiatka (Kryl.); S — Biliamor 
(Busch), Jelabuga (Rupr.). 
Adnot. D. uralensis m. Sub hoc nomine temporario formam intelligo, de qua ipse 
valde dubius sum. Nescio, utruni proies propria minoris momenti sit, an D. Seguieri variatio 
extima, vel inter D. Seguieri et campestrem hybrida. Sed in jugi Uralensis promontoriis 
maxime australibus sat frequens videtur, quare paucis hic describam, ut botanici posteriores 
diligentius illam observent. 
Rhizoma validum lignosum apice ramosissimum caudicem suffruticosum formans. Caules 
numerosissimi dense cespitosi recti ramosi, 15—25 cm. alti, cum foliis dense pubescenti- 
scabri caesii. Folia anguste lanceolata vel suprema lanceolato-subulata, subtrinervia acuta 
rigida. Flores in apice caulis ramorumque solitarii. Bracteae 4 obovatae vel oblongae margine 
8 * 
