60 
S. Korshinsky, 
membranaceae apice breviter acuminatae, calyce subtriplo breviores. Calyx 11—12 mm. 
longus striatus dentibus triangulari-lanceolatis. Petalorum lamina obovato-cuneata dentata, 
supra albida subtus viridi-flavescens. Similis D. Seguieri, sed differt imprimis floribus parvis 
petalisque albido-flavescentibus, a D. campestri resp. palliclifloro habitu praecipue differt, 
caudice suffruticoso floribusque parvis magis ad JD. rigidum accedit, sed florum colore dis- 
crepat. 
Hab. in rupibus et decliviis lapidosis apricis. In parte australi gub. Orenburg a Lit- 
winow détecta multisque locis collecta. 
Distr. Orenb.: SW — Bikberdina, Tliawgulowa, Donskoj (Litw.!); US — Jumaguzina 
(Litw.!). 
175. 1>. campestris MB. — Trautv. Enum. pl. song. J\|s 189; Schmalh. Fl. Ross, 
med. et austr. I, p. 126; D. campestris MB., ramosissimus Pall., pallidiflorus Ser. et rigidus 
MB. — Ledb. Fl. ross. I, p. 279—280. 
Secundum cl. Trautvetter et Schmalhausen species dictas in unam conjunxi, quia rite 
inter se distingui haud possunt. Species etiam D. Seguieri valde affinis, formîs mediis arcte 
cum ilia conjuncta atque ab auctoribus saepissime confusa. Differt tantummodo, ut videtur, 
floribus minoribus foliisque angustioribus, id est characteribus nimis variantibus. 
Caules cum foliis modo glaberrimi modo plus minusve pubescenti-scabri, quare cl. 
Trautvetter varietates duas distinguit: v. pubescens , quae est verus D. campestris MB. et 
v. glabra , ad quam D. pallidiflorum , ramosissimum necnon D. élatum Ledb. auctor refert. 
Secundum Boissier vero JD. campestris et pallidiflorus florum colore distinguuntur, petala 
enim in illo purpurea subtus ochroleuca, in hoc rosea concolora. Qui characteres tarnen 
omnes nimis inconstantes apparent. JD. rigidus est ejusdem speciei forma, sed flori¬ 
bus adhuc minoribus (calyces enim 10—12 mm. tantum longi) atque rhizomate ob 
solum arenosum vel saxosum (conf. infra Arenariam longifoliam) magis evoluto lignescente. D. 
e/a^sLedb., quem Trautvetter ad D. campestremv. glabram quoque refert, est sec. specimina 
authentica forma quaedam media dubia, certe non species propria, D. elatus vero auctorum 
(Karel, et Kiril. etc.) est plerumque nil nisi D. Seguieri. 
Hab. in steppis stipaceis vel festucaceis siccissimis, in rupibus et decliviis apricis step- 
posis. Certo in parte maxime austro-orientali ditionis tantum occurrit, etiamsi multis in locis 
aliis indicatur. 
Distr. Kazan: SW — Uslon?? (Rupr.); Simb.: S — Morkwasch in decliviis apricis mon- 
tium Sheguli? (Shil.); Samara: indicatur a Claus prope Sergiëwsk et Yeesenmeyer prope 
Archangelskoë, sed specimina in herb, horti Petr, asservata ad D. Seguieri pertinent; Ufa: 
O — ad fl. Aj inferiorem indicat Bunge (Rel. Lehm. JV° 173; an vere?); Orenb.: SW — 
Orenburg (Basiner); inter fl. Ural et Sakmara (Bge); SO — Guberlinsk (Claus), inter Eli- 
zawetinskaja et Kulewczi hic illic (Schell !). 
