ODE. 
455 
Ducalem sumpsit digni¬ 
tatem, sibi Regiam po- 
testatem arrogare ausus. 
Prsetexuit gentem nos¬ 
tra in 
haec a se deprecatam fuis- 
se, ipsamque tales turbas 
un- 
animem poscere; 
Dicens se pacem et liber- 
tatem adferre ipsis iis- 
dem, quos servilibus 
onera- 
bat catenis. 
Metuebant contraria op- 
tantes fidem et hones- 
tatem omnino abolitam 
fore; 
perduellioni fortunam 
necnon Angliae invictum 
vexillum favere 
ominantes. 
Sic moestorum optimum 
solamen, cselestis spes, 
aufugit. 
Ut navita, per lon- 
gum temporis spatium, 
sequoris et tempestatis 
impetibus vexatus, 
qui, fulgure lumen 
preeben- 
te, navem inter scopu- 
los insidiosos jactari 
nuper conspexit, 
portum autem nullum, 
nisi in medio oceani 
abysso, 
jam ex his eripitur pe- 
riculis, ceu numinis 
nutu; 
vertitur in tranquilli- 
tatem procella, mare 
undis montuosum 
in malaciam, 
