LVIII 
EPIMETRVM I. 
ον καλέονσι Συρακόσιοι κύνα πίονα · κάτα 
ύστερον ήδη πάσχ 0 } τι σοι πεπρωμένου εστίν. 55 
VII. 
Και νάρκην έφ&ήν εν έλαίω ήδέ και οένω, 
και χλότ\ ενώδει και βαιω ζύσματι τυρού. 
VIII. 
ϊΛλλά μοι όψώνει γλαυκόν κεφαλήν εν Όλυνθ ω 
,καί Μεγάροις· σεμνός γάρ άλίσκεται εν τενάγεσσι. 
IX. 
Βάτραχον ένϋ' 3 άν Υδρς, 
σκενασον . 
όψώνει , καί γαστρίον 
αντρυ 6ο 
X. 
Και βατίδ 3 εφ&ήν εα&ε μέσον χειμώνας έν ώρη · 
και ναύτη τυρόν καί σίλφιον * άττα τε σάρκα 
μή πίειραν έχει πόντου τέκνα, τωδε τρόπω χρή 
σκενάζειν. 3 Ήδη σοι εγώ τάδε δεύτερον αύδώ. 65 
XI. 
3 Εν δ’ Λϊνω και τ.ω Ιΐόντω την νν αγόραζε ? 
ι]ν καλέονσι τινες χλνητών ψαμμΐτιν ορυκτήν. 
Τούτον την κεφαλήν εψει , μηδέν προσενεγκών 
ήδυαμ , άλλ 3 ες μ ον Vον ύδωρ ένΰείς , &αμ ά κινών, 
νσσωπον παρά&ες τρίψας ? καν άλλο τι χρήζης, γο 
δριμν διεϊς όζος * κατ έμβάπτενε ? κ 3 επείγον 
οντο)ς ^ ώς πνίγεσΌαι υπό σπονδής καταπίνων. 
Την λοφιάν δ'οπταν αυτής καί τάλλα τά πλεΐστα. 
