LX 
EPIMETR VM I. 
άν&ρώπων, οτι φαύλον εφν κοά άκιδνόν εδεσμα. 
Αλλά τριταϊον εχειν σκόμβρον, πριν ες αλμυρόν 
νδιορ ιοο 
έλ&εΐν, άμφορέως εντός, νεον, ήμιτάριχον. 
"Αν δ'άφίκτ} κλεινού Βυζαντίου ες πόλιν αγνήν, 
ωραίου φάγε μοι τέμαχος πάλιν · εστι γάρ εσϋλόν 
και μαλακόν . * * * * 
XV. 
Την δ* άμίαν φθινοπώρου, οτμν πλειάς κατα- 
δύνη, ΐθ5 
πάντα τρόπον ςκεύαζε. Τι σοί τάδε μυθολογεύψ ; 
ου γάρ μή σύ διαφθείρ?]ς, οΰδ 3 άν γ* επι&υμής. 
Εί δ* εθέλεις και τούτο δαήμεναι, ώ φίλε Μόσχε , 
οντινα χρή σε τρόπον κείνην δια&εΐναι άριστα, 
εν συκής φύλλοις και όριγάνω ού μάλα πολλή. ιΐΟ 
Μή τυρόν, μή λήρον απλώς δ 3 όντως χλεραπεύσας 
εν συκής φύλλοις, σχοίνω κατάδησον άνωθεν, 
είχΡ υπό θερμήν ώσον σποδόν, εν φρεσί καιρόν 
γινώσκων, όπότ εστ οπτή · καί μή κατακαύσ^ς. 
ν Έστω δ 3 αυτή σοι Βυζαντίου εξ ερατεινού, ιι5 
εϊπερ εχειν αγαθήν εθελεις. Καν εγγύς άλω που 
τουδε τόπον, κεδνήν λήψει· τηλοϋ δέ θαλάσσης 
Έλλησποντιάδος χείρων * καν κείνον άμείψης 
Αιγαίου πέλαγους εναλον πόρον , ούκέϋ 3 όμοια 
γίνεται, αλλά καταισχύνει τον πρόσθεν έπαινον. 120 
XVI. 
Αλλά λάβε ξιφιού τέμαχος Βυζάντιον ελθών, 
ουραίου τ αυτόν τον σφόνδυλον. ”Έστι δε κεδνός 
καν 7 ΐορθμω προς ακραίοι ΪΙελωριάδος προχοαΐσι. 
