EPIM.ETRVM I. 
LXV 
XXXIV. 
Τον δε λάτον τον κλεινόν εν Ίταλί?] πολυδένδρω 
ό Σκυλλαϊος εχει πορ&μός, θαυμαστόν εδεσμα. 
XXXV. 
* * * * κίϋ'αρον δ£ κελεύω 21 5 
[fiWg] εάν μεν λευκός εη, στερεός τε πεφύκη, 
εψειν , είς άλμην καϋαράν βαιά φύλλα καιΗντα · 
άν δ 3 fj πνρρός ίδεϊν, και μη λίαν μέγας, όπταν, 
όρ&ΐι κεντήσαντα δέμας νεοϋ'ήγι μαγαίρα * 
καί πολλω τνρω καί ελαίω τούτον άλειφε · 220 
χαίρει γάρ δαπανώντας όραν, εστίν δ 3 ακόλαστος. 
XXXVI. 
■Αντάρ τον σινόδοντα μεν, ον ζητεί παχύν είναι, 
εκ πορϋ'μοΐο λαβεΐν πειρώ καί τούτον , εταίρε. 
Ταϋτα δε πάντα κνρώ φράζων καί προς σε, Κλεανδρε. 
XXXVII. 
Την άφύην μίν&ον πάσαν πλήν την εν * Α&ηναις · 225 
τον γόνον εξανδω, τον άφρόν καλέουσιν 3 'Ιωνες. 
Καί λαβε πρόσφατον αυτόν εν εύκόλποισι Φάληρου 
αγκώσι ληφ\Ιεν\Τ ίεροΐς' κάν τη περικλύστω 
εστί ‘Ρόδω γενναίος ? επάν επιχώριος ελ&η. 
*Άν δε που ιμείρης αντον γεύσασϋ'αι, όμού χρή 25ο 
κνίδας όψωνεΐν , τάς άμφικόμονς άκαληφας· 
είς ταύτόν μίξας δ 3 αυτάς επί τηγάνον οπτά, 
ευώδη τρίψας άν&η λαχάνων εν ελαίω. 
XXXVIII. 
Ιταλίας δε μεταξύ κατά στενοκύμονα πορ&μόν 
η πλωτή μύραινα καλούμενη άν ποτέ ληφ^ή, 235 
ώνου\ τούτο γάρ εστιν εκεΐ θαυμαστήν εδεσμα. 
