EPIMETRYM L 
LXVII 
Βαφύρα, και εν 3 Αμβρακία παμπλη&έας δψει. 
Πούλυποι εν τε Θάσω και Καρία είσίν άριστοι· 2βο 
και Κόρκνρα τρέφει μεγάλους πολλούς τε το πλή&ος. 
XLIII. 
Τους μυς Αίνος εχει μεγάλους, οστρεια δ'Αβυδος. 
Τάς άρκτους ΤΙάριον , τούς δέ κτένας ή Μιτυλήνη. 
ΤΙλείατους δ 3 3 Αμβρακία παρέχει και άπλατα μετ 
αυτών. 
Μεσσήνρ δέ πελωριάδας στενοπορ&μίδι κόγχας, 265 
καν 3 Εφέσιο λήψει τάς λείας ουτι πονηράς. 
Τηχλεα Καλχηδών τούς κηρυκας δ 3 έπιτρίψαι 
ό Ζευς, τούς τε {λαλασσογενεϊς και τούς αγοραίους 9 
πλήν ενός άν&ρώπου · κείνος δέ μοι έστίν εταίρος, 
Λέσβον έριστάφυλον ναίων * Άγά&ων δέ καλεί¬ 
ται. 27O 
De varietate inscriptionis testatur Athenaeus I. pag. 5 . 
(16. Scliw.) Callimachus cum Lynceo Samio Ήδυπάΰειαν, 
Clearcbus Solensis Λειπνολογίαν , Chrysippus Stoicus 
Γαστρονομίαν appellare solebant. Athenaeus Γαστρονο¬ 
μίαν, alicubi Γαστρολογίαν , interdum Γνώμας et Ύπο- 
βήκας vocat. Cum Ennii interpretationem Apuleius Apo- 
logiae pag. 299. Elrnenh. Hedyphagetica vel, vt Scaliger 
iam olim monuit, rectius Hedypathetica dixerit, argu¬ 
mento est, titulum verum carmini graeco fuisse Ήδυπά- 
ΰεια. Inscriptionem poeta ipse aliam fecisse videtur, quam 
ignoramus. Argumentum carminis verbis ipsis poetae ex¬ 
posuit Athenaeus 7. pag. 278. (i 4 . Schw.) vbi Casaubonus 
scriptum fuisse suspicabatur: Αέξω οπον κάΛλ ιστόν άπαν 
βρωτόν τε ποτόν τε. Equidem vocem έκαστον nec cum 
άπάν permutandam censeo; itaque versuum duorum fra¬ 
gmenta superesse in verbis Athenaei puib. 
e 2 
