EPIMETRYM II. 
LXXXI 
nec cum Strabonis auctoritate comparari possent, 
facile poterant lectorem in errorem eum inducere, 
vt putaret, Aristotelis et Theophrasti volumina vs- 
cpie ad Athenas a Sylla captas pleraque latuisse nec 
in puhlicum exiisse. Erroris facilitatem auxit Plu- 
tarchus ipse, cum ordinem narrationis peruerteret, 
eaque subito abrupta interponeret faqi bibliothecae 
Apelliconis Romam translatae. Tum demum redit 
ad antiquiorem historiam, et indicium Strabonis 
de conditione studiosorum philosophiae peripateti¬ 
cae ante publicatam Apelliconis bibliothecam his 
verbis repetit: ΟΙ δε πρεΰβντεροι Περιπατητικοί 
(ραίνονται μεν κα&* εαυτούς, γενόμενοι χαρίεν- 
τες καϊ φι?«ολόγοι, των δ' ΑριΟτοτελονς και Θεο- 
(ρράύτον γραμμάτων ο ντε πολλοΐς οντ ακριβώς 
έντετνχηκότες , διά τό τόν Νηλεως τον Σκηψίον 
κλήρον, ω τά βιβλία κατελιπε Θεόφραότος, εις 
αφιλότιμους καϊ ίδιώτας άν&ρώπονς περιγενε- 
ό&αι. Quae Xylander ita conuertit: Enimuero 
Peripatetici antiquiores videntur illi quidem 
per se elegantes fuisse et eruditi , sed Aristote¬ 
lis et Ί heophrasti scripta neque multa neque 
exacte voluisse , cum hereditas Nelei Scepsii ? 
cui libros suos legauerat Theophrastus , ad 
inertes homines atque indoctos peruenisset. 
Vides narrationis Strabonianae partem posteriorem 
plane omissam esse; priorem autem non solum 
mutilatam sed etiam obscuratam, adeo, vt nisi 
fontem adire nobis liceret, Plutarchi auctoritas 
necessario nos in errorem non sane lenem indnce- 
/ 
