xc 
EPIMETRVM Ιϊ ? 
et perpauca de moribus. Huius Dyco , et 
oratione locuples , rebus ipsis ieiunior. Concin¬ 
nus deinde et elegans huius Aristo: sed ea 
cpiae desideratur a magno philosopho grauitas 
in eo non fuit. Scripta sane et multa et po¬ 
lita; sed nescio quo pacto auctoritatem oratio 
non habet. Praetereo multos, in his doctum 
hominem et suauem, Hieronymum: quem iam 
cur Peripateticum appellem, nescio. Summum 
enim bonum exposuit vacuitatem doloris. Qui 
autem de summo bono dissentit, de tota philo¬ 
sophiae ratione dissentit. Critolaus imitari 
antiquos voluit: et quidem est grauitate pro- 
Anius, et redundat oratio: attamen is quidem 
in patriis institutis manet. Diodorus, eius au¬ 
ditor, adiungit ad honestatem vacuitatem do¬ 
loris. Hic quoque suus est, de summoque 
bono dissentiens dici vere Peripateticus non 
potest. Antiquorum autem sententiam Antio¬ 
chus noster mihi videtur persequi diligentis¬ 
sime; quam eandem Aristotelis fuisse et Po¬ 
lemonis docet. Successores Theophrasti in scho¬ 
la Scriptor anonymus vitae Aristotelis a Menagio 
editus hoc ordine recensuit: Stratonem, Praxite¬ 
lem, Lyconem, Aristonem, Lyciscum, Praxi- 
phanem, Hieronymum, Prytanin, Phormionem, 
Critolaum. Ammonius Hermeae ad Aristotelem 
de Interpret. fol. i. h. lin. 5 . vndecinmm ah Ari¬ 
stotele successorem Andronicum Rhodium nume- 
rauit. Consentit igitur Strabo cum Cicerone, Theo- 
