5ο 
ΑΓΙΣΤ0ΤΕΑ0ΤΣ 
τίον. Λίγο μεν δε άνω τό από κεφαλής μέχρι, 
τον μορίου, f) ή τον περιττώματος εότιν έξοδος' 
κάτω δε τό από τούτον λοιπόν. Τοΐς μεν ονν 
έχονόΐ πόδας τό όπίόϋιόν εότι 6κέλος τό κάτω- 
3 εν μέρος πρός τό μέγε&ος · τοΐς δε μ ή έχονόιν, 
ούραί και κέρκοι καί τά τοιαντα . Τελείου μένα 
μεν ονν τοιαϋτά εότιν' εν δε tj) ανξήόει διαφέ¬ 
ρει * ο μεν γάρ άνθρωπος μείζω τά ανω έχει 
νέος ών ή τά κάτω, αυξανόμενος δέ μεταβάλ¬ 
λει τουναντίον * διό καί μόνον ον την αυτήν κί- 
νηόιν ποιείται τής πορείας νέος ών καί τελειώ¬ 
νεις' αλλά τό πρώτον παιδίον ών έρπει τετρα¬ 
π ποδίζων. Τά δ 3 άνά λόγον άποδίδωϋι την αν- 
ξηόιν, οίον κνων. 5 Ένια δέ τό πρώτον έλάττω 
τά άνω, τά δέ κάτω μείζω έχει * αυξανόμενα δέ 
τά άνω γίγνεται μείζω, ώόπερ τά λοφοϋρα * τού¬ 
των γάρ ονδέν μεΐζον γίγνεται νότερον τό από 
5 τής οπλής μέχρι τον ίόχίον. Εότι δέ καί περί 
τούς όδόντας πολλή διαφορά τοΐς άλλοις ζώοις 
καί πρός αυτά καί πρός τόν άνθρωπον' έχει 
μεν γάρ πάντα όδόντας, οόα τετράποδα καί 
έναιμα καί ζωοτόκα' αλλά πρώτον τά μέν εότιν 
άμφοίδοντα, τά δ 1 ου. "Οόα μέν γάρ εότι κερα- 
τοφύρα, ονκ άμφώδοντά εότιν ου γάρ έχει τους 
προόίλίους όδόντας επί τής άνω όιαγόνος. ’Έότι 
δ’ ένια ονκ άμφώδοντά καί άκέρατα, οίον κά- 
