ΠΕΡΙ ΖΏΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Γ. ιγ. 117 
γων τοΐς όβτοΐς. c J2g γάρ ή άκανϋα εχει πρός 
τό όοτούν, οϋτω καί τό βαρκώδες πρός τάς βάρ¬ 
κας εχει των έχοντων όβτά καί άκαν&αν. Έβτι 
δε διαιρετή ή βάρξ πάντη, καί ούχ, ώβπερ τά 
νεύρα καί αί φλεβες, επί μήκος μόνον. Αε- 
πτυνομενών ονν των ζώων αφανίζονται, καί γί- 
γνονται φλεβία καί ίνες * ευ βοβία δε πλείονι 
χρωμενων, πιμελή αντί βαρκών. Είβί δε τοΐς 
μεν εχονβι τάς βάρκας πολλάς αί φλεβες ελάτ- 
τονς καί τό αίμα έρυϋ ρότερον, καί τά βπλάγ- 
χνα καί κοιλία μικρά * τοΐς δε τάς φλέβας εχον - 
6ΐ μεγάλας καί τό αίμα μελάντερον, καί βπλάγ- 
χνα μεγάλα, καί κοιλία μεγάλη, αί δε βάρκες 
ελάττους. Τίγνονται δε κατά βάρκα π ίο να τά 
τάς κοιλίας εχοντα μικράς. 
Κ ΕΦ. ιγ. (άλλοις ιζ.) 
Πιμελή δε καί βτεαρ διαφερουβιν άλλήλων 
τό μεν γάρ βτεαρ εβτί τλρανβτόν πάντη, καί 
πήγννται ψυχόμενον * ή δε πιμελή χυτόν καί 
άπηκτον. Καί οί μεν ζωμοί οί των πιάνων ού 
πήγνυνται, οίον ίππον καί νός, οί δε των βτεαρ 
εχόντων πήγνυνται, οίον προβάτου καί αίγύς. 
Αιαφερουβι δε καί τοΐς τόποις * ή μεν γάρ πιμε- 
λή γίγνεται μεταζν δέρματος καί βαρκός, βτεαρ 
δ' ου γίγνεται άλΈ ή επί τελεί των βαρκών. Γί- 
γνεται δε καί τό έπίπλοον τοΐς μεν πιμελώδεβι 
