ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Α.β. ι5γ 
εκάτερα εχουόιν, οξείς τούς πρός τή κεφαλή, 
άλλους δε πεντε εφ* εκάτερα κατά την γαότερα, 
τά άκρα έχοντας πλατέα * πλάκας δε εν τοϊς ν- 
πτίοις ονκ εχουόι, τά δ * εν τοΐς πρανεβιν ομοια 
τοϊς καράβοις. Ή δε κραγγών τό άνάπαλιν 4 
τους πρώτους γάρ εχει τετταρας εφ εκάτερα 
( πλατείς,) εϊτ άλλους εχομένους λεπτούς τρεις 
εφ * εκάτερα, τό δε λοιπόν πλειον μέρος τού θά¬ 
ματος άπουν εότί. Κάμπτονται δ* οι πύδες 
πάντων εις τό πλάγιον, ώόπερ και των εντόμων, 
αί δε χηλαί, δόα εχει χηλάς, εις τό εντός. ’Έχει 
δ* ό κάραβος και κέρκον, πτερύγια δε πεντε' και 
ή καρϊς ή κυφή την ουράν και πτερύγια τεόΰα- 
ρα ' εχει δε και ή κραγγών πτερύγια εφ εκάτε¬ 
ρα εν τή ούρα, τό δε μέΰον αυτών άκανϊλώδες 
άμφότεραί' πλήν αύτη μεν πλατύ, ή δε κυφή 
οξύ. Ό δε καρκίνος μόνος των τοιούτων άνορ- 
ροπύγιον. Καί τό θωμά τό μεν των καράβων 
καί καρίδων πρόμηκες, τό δε των καρκίνων 
ότρογγύλον. Αιαφερει δ* ό κάραβος δ άρρην 5 
τής ζήλειας * τής μεν γάρ {ληλείας ό πρώτος 
πούς δίκρους εότί, τού δ 5 άρρενος μώνυξ * καί 
τά πτερύγια τά εν τω νπτίω ή μεν ιλήλεια μεγά¬ 
λα εχει καί επαλλάττοντα πρός τω τραχήλω, ό 
δ* άρρην ελάττω καί ονκ επαλλάττοντα. ”Ετι 
τού μεν άρρενος εν τοΐς τελευταίοις ποόί μεγά- 
