262 
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΤΣ 
δ 3 ακοής καί της όΰφρήϋεως ούδέν έχουΰι φα* 
νερόν αίΰχλητήριον * ο γάρ αν τιΰιν είναι δόξειε 
κατά τούς τόπους των μυκτήρων, ούδέν περαί¬ 
νει πρός τόν εγκέφαλον , αλλά τά μέν τυφλά, 
τά δε φέρει μέχρι των βράγχιων. "Οτι δέ καί 
άκούουθι καί οσφραίνονται , φανερόν * τούς τε 
γάρ ψόφους φεύγοντα φαίνεσαι τούς μεγάλους , 
οίον τάς είρεόίας των τριήρων, ώστε λαμβάνε- 
6 σϋαι ραδίως εν ταΐς ϋαλάμαις. Καί γάρ αν 
μικρός fj ό έξω ψόφος y όμως τοΐς εν νγρω την 
ακοήν έχουσι χαλεπός καί μέγας καί βαρύς 
φαίνεται πάσιν ο συμβαίνει καί επί τής τοη* 
δελφίνων ύλήρας * όταν γάρ ά&ρόως περικυκλώ- 
όωϋι τοΐς μονοξύλο ις ψοφοϋντες εξ αυτών εν 
τη βαλάττη, άΰρόους ποιου σιν εξοκέλλειν φεύ¬ 
γοντας εις την γην, καί λάμβάνουόιν υπό τού 
ψόφου καρηβαρονντας. Καίτοι ούδ 5 οί δελφϊ - 
νες ίτής ακοής ούδέν φανερόν έχουσιν αίό&η- 
7 τήριον. Έτι δ 1 εν ταΐς ι)ήραις των ί/βύων 
ότι μάλιστα ευλαβούνται ψόφον ποιεΐν ή κώ- 
πης ή δικτύων οί περί την χλήραν ναύτην όντες, 
άλλ* όταν κατανοήσωσιν έν τινι τόπω πολλούς 
ά&ρόους όντας y εκ τοσούτου τόπου τεκμαιρόμε- 
νοι κα&ιάΰι τά δίκτυα y όπως μήτε κώπης μήτε 
τής ρύμης τής άλιάδος άφίκηται πρός τόν τόπον 
εκείνον ό ψόφος * παραγγέλλουσί τε πάαι τοΐς 
