ΠΕΡΙ ΖΩΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Δ. θ. 169 
δθεν καί τού ν ο μα έχει. Πάντα δε ταντα την 
δ οκού 6 αν φωνήν άφιάδι τα μεν τή τρίψει των 
βράγχιων · ακανθώδεις γάρ οί τόποι' τα δε 
τοΐς εντός τοΐς περί τήν κοιλίαν. Πνεύμα γάρ 
έχει τούτων έκαδτον, δ προδτρίβοντα και κι- 
νουντα ποιεί τους ψόφους. Και των δελαχω- 4 
δών δ ’ ένια τρίζειν δοκεί * άλλα ταϋτα φωνεΐν 
μεν ουκ όρθώς έχει φάναι, ψοφεΐν δε. Καί 
γάρ οι κτένες, όταν φέρωνται έπερειδόμενοι τω 
νγρω, δ καλούδι πέτεδθαι, ροιζούδι' καί αίχε¬ 
λιδόνες αί θαλάττιαΐ' ομοίως γάρ καί αύται 
πέτονται μετέωροι οΰχ άπτόμεναι τής θαλάτ- 
της' τά γάρ πτερύγια έχουδι πλατέα καί μακρά. 
‘Ήδπερ ούν των ορνίθων πετομένων ό γιγνόμένος 
ταΐς πτέρυξι ψόφος ον φωνή έδτιν, ούτως ουδέ 
των το ιού των ούδενός. Άφίηδι δέ καί ό δελφίς 
τριγμόν καί μύζει, όταν εξέλθη, εν τω αέρι, ούχ 
ομοίως δέ τοΐς είρημένοις' έδτι γάρτούτω φω¬ 
νή ' έχει γάρ καί πνεύμονα καί αρτηρίαν, αλλά 
τήν γλώτταν ουκ άπολελυμένην ουδέ χείλη, ώδτε 
άρθρον τι τής φωνής ποιεΐν. Των δ 3 έχόντων 5 
γλώτταν καί πνεύμονα όδα μέν ώοτόκα έδτί καί 
τετράποδα, άφίηδι φωνήν, άδθενή μέντοι · καί 
τά μέν δνριγμόν, ώδπερ οί όφεις, τά δέ λεπτήν 
καί άδθενή φωνήν * τά δέ διγμόν μικρόν, ώς- 
περ αί χελώναι. V δέ βάτραχος ιδίαν έχει τήν 
