ΑΡΙΣΤΟΤΕΑΟΤΣ 
igo 
των. ΔΙήλον δε επί των εν ποΰίν, οίον μνιών 
2 τε καί κανθαρίδων. Γιάντα δε τον τρόπον τού¬ 
τον οχεύεται, αϊ τε μνϊαι καί αί κανθαρίδες καί 
ai ΰπονδύλαι καί τά φαλάγγια καί είτι άλλο 
τοιούτόν εότι των όχενομενών. Ποιούνται δε 
τά φαλάγγια τούτον τόν τρόπον τήν οχείαν, δΰα 
υφαίνει άράχνιον. 'Όταν ή θήλεια ο π άόη των 
αποτεταμένων αραχνιών από τον μεοόν> πά¬ 
λιν ό άρρην άντιβπα' τούτο δε ποιηόαντα πολ- 
λάκις ούτω οννερχεται, καί όνμπλέκεται άντί- 
πνγα * διά γάρ τήν περιφέρειαν τής κοιλίας 
οντος άρμόττει 6 ΰννδναόμός αντοϊς. Ή μεν 
ονν οχεία των ζώων τούτον γίγνεται τόν τρόπον 
πάντων . 
Κ Ε Φ. η. 
ΙΩ,ραι δέ καί ήλικίαι εκάΰτης τής οχείας εί- 
ϋίν ωριΰμεναι των ζώων, βούλεται μεν ονν?] 
φύΰις των πλείοτων περί τόν αυτόν χρόνον ποι- 
είΰθαι τήν ομιλίαν ταύτην Ρ όταν εκ τού χειμώ- 
νος μεταβάλλη πρός τό θέρος * αντη δ 5 εΰτίν ή 
τού εαρος ώρα Ρ εν ή τά πλεΐότα καί πτηνά καί 
πεζά καί πλωτά όρμα πρός τόν βννδυαΰμόν. 
Ποιείται δ' ενια τήν οχείαν καί τον τόκον καί 
μετοπώρον καί χειμώνος, οίον των τε ένύδρων 
άττα γένη καί των πτηνών. ”Ανθρωπος δε μά- 
λιϋτα πάϋαν ώραν Ρ και τών ονν ανθρωπεύομε- 
