ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ε. ια. ι 97 
τανταις ταΐς ώραις, ον μην άλλα και άεί ε χάν¬ 
οι και μάλιΟτα ταΐς πανβελήνοις και ταΐς άλεει- 
ναΐς ήμέραις, πλήν των εν τω ενρίπω των Πυρ- 
ραίων. 'Εκείνοι δε άμείνονς τονχειμώνος' είοί 
δε μικροί μεν, πλήρεις δε [των] ώών. Κύοντες 
δε φαίνονται και οί κοχλίαι πάντες ομοίως τη ν 
αν την ώραν » 
Κ Ε Φ. ια. (άλλο ις ιγ.) 
Των δε όρνί&ων τά μεν άγριος,, ώΰπερ εϊρη~ 
ται, άπαξ οχεύεται και τίκτει τά πλεΐότα * χέλι- 
δών δε δίς τίκτει και ό κόττνφος. Τά μεν ονν 
πρώτα τον κοττύφον ύπό χειμώνος άπόλλνται * 
πρωϊαίτατα γάρ τίκτει τών όρνεων πάντων * τον 
δε νότερον τόκον εις τέλος εκτρέφει . 'Όΰα δε 
ήμερα ή ήμερονΰ&αι δννάμενα, ταντα δε πλέο¬ 
ν άκις, οίον αί περιΰτεραί καιΕ άπαν το {λερός, 
και τό τών άλεκτορίδων γένος. Όχενονοι γάρ 
και άρρενες και οχεύονται αί Ελήλειαι τών άλε- 
κτορίδων και τίκτονΰιν αεί, πλήν τών εν τω 
χειμώνι τροπικών ημερών. Τών δέ περιβτεροει- 
δών τνγχάνει πλείω όντα τά γένη. Έϋτι γάρ έτε¬ 
ρον πελειάς και περιΟτερά * έλάττων μεν ονν ή 
πελειάς, τι&αόΰάν δέ γίγνεται μάλλον ή περί - 
ότερά. Ίί δέ πελειάς καί μέλαν καί μικρόν καί 
ερνίλρόπονν καί τραχύπονν · διό καί ονδείς 
τρέφει. Μέγιβτον μέν ονν των το ιόντων ή φάτ- 
