ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ε. εγ, 209 
δ* αυτών τά μεν εν τοϊς τενάγεόε, τά δ J εν τοϊς 
αεγεαλοϊς, τά δ' εν τοϊς απελώδεβε, ενεα δ Ί εν 
τοϊς ΰκληροες καί τραχεβε, τά δ ' εν τοϊς άμμώ- 
δεόε' καί τά μεν μεταβάλλει τούς τύπους, τά 
δ’ ού. Των δε μή μεταβαλλύντων αί μεν πίν- ίο 
ναι ερρεζωνταε, οί δε οωλήνες καί αί κύγχαε 
άρρίζωτοε δεαμενουβεν ' όταν δ ’ άναόπαα&ώΰεν, 
ονκετε δύνανταε ζην. Ό δε καλούμενος άΰτήρ 
ούτω &ερμύς έΰτε τήν φύόεν, ώόχΤ, δ, τε άν λά~ 
βη, παραχρήμα εζαερού μενον δεεφϋον είναε. 
Φααί δε καί αίνος μεγεΰτον εενςεε τούτο εν τω 
ευ ρέπω τω των Πυρ ραίων, vj)v δε μορφήν ομοεαν 
τοϊς γραφομενοες. Τίγνονταε δε καί οί καλού¬ 
μενοι πνεύμονες αύτόματοε. Ιίϊε δε οί γράφεις 
όατρείω χρώνταε, πάχεε τε πολύ υπερβάλλει, καί 
εζωίλεν τού όΰτράκου τό άν&ος έπεγεγνεταε * εεαϊ 
δε τά τοεαϋτα μάλεΰτα περί τούς τύπους τούς 
περί Καρεαν. Τό δε καρκίνεον γεγνεταε μεν την 11 
αρχήν εκ τής γης καί ιλύος, είτα έες τά κενά των 
ύότράκων είΰδύεταε, καί αύξανύμεν ον μετεεΰδύ- 
νεε πάλεν εις άλλο μεϊζον δοτρακον, οϊον εις τε 
τό τού νηρετου καί τό τού ΰτρόμβου καί των 
άλλων των τοεοντων * πολλάκες δε καί εις τούς 
κήρυκας τούς μικρούς' δταν δ' εεόδύοη,, αυμπε- 
ρεφερεε τούτο καί εν τούτω τρεφεταε, πλήν καί 
αύζανύμενον πάλεν εις άλλο μετεεΰδύνεε μεϊζον . 
Ο 
