214 ΑΡΙΣΤΟΤΕΑΟΤΣ 
χάνεται καί δεκτικά γίγνεται των ώών * ποός ί 
τα χονδρώδη γάρ άποτίκτονύι, κα&άπερ ai βη- 
πίαι πρός τά κλήματα καί τόν φορντόν. Απο- 
τίκτει μεν ονν το ντο ν τόν τρόπον' ΰυμπεψαβα 
δ* εντανχλα μάλιβτα εν είκοβιν ήμεραις αποβάλ¬ 
λει βυνεβτηκός καί ά&ρόον, ωύπερ φαίνεται καί 
εκτός * είτ εκ τούτων γίγνονται οι κάραβοι εν 
ήμεραις μάλιβτα πεντεκαίδεκα' καί λαμβάνον- 
ται πολλάκις έλάττονς η δακτυλιαϊοι. Προεκ- 
τίκτει μεν ονν πρό άκτονρον, μετά δε άρκτον- 
5 ρον αποβάλλει τά ώά. Των δε κυφών κ αρίδων 
ή κύηΰίς εΰτι περί τεΰόαρας μήνας. Γίγνονται 
δε οι μεν κάραβοι εν τοϊς τράχεΰι καί πετρώ- 
δεβιν' οι δε άΰτακοί εν τοϊς λείοις * εν δε τοϊς 
πηλωδεΰιν ουδέτερον' διό καί εν 'Ελληβπόντω 
μεν καί περί Θάβον άΰτακοί γίγνονται, περί δε 
τό Σίγειον καί τόν'Α&ω κάραβοι. Αιαβημαί- 
νονται δε τούς τόπους οι άλιεϊς τούς τε τραχείς 
καί τούς πηλώδεις ταΐς τε άκταΐς καί άλλοις 
τοιούτοις βημείοις, όταν βούλωνται εν τω πε- 
λάγει ποιεϊβ&αι τήν τι ήραν. Γίγνονται δε εν 
μεν τω εαρι καί τω χειμώνι πρός τή γη μάλ¬ 
λον, τού δε {λερούς εν τω πελάγει διώκοντα οτε 
6 μεν τήν άλεαν, οτε δε τό ψύχος. Τοϊς δε χρό- 
νοις παραπληβίως καί αι καλούμεναι άρκτοι 
τίκτουβι τοϊς καράβοις * διό καί τον χειμώνος 
