ΠΕΡΙ ΖΏΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ε. ις. 2ΐ5 
καί, πριν εκτεκεϊν, τον εαρος άριΰταί είδιν όταν 
δ Ί εκτεκωδι, χείριβται. Έκδύουΰι δε τό κελυ- 
φος τον εαρος, ωδπερ οί όψεις τό καλόνμενον 
γήρας, καί ευιλύς γιγνόμενοι και νδτερον καί 
οί κάραβοι και οι καρκίνοι. Είδί δε οί κάρα - 
βοι μακρόβιοι π άντε ς. 
Κ Ε Φ, ις. {άλλοι ς ιηί) 
Τά δε μαλάκια εκ τον όυνδυαδμον καϊτής 
οχείας ώόν ϊδχει λευκόν * τούτο δε έγγίγνεται τώ 
χρόνιο, ωδπερ τά των όκληροδέρμων, ψαιλυρόν. 
Και άποτίκτει 6 μεν πολνπους εις τάς ιλαλάμας 
ή εις κεράμιον η τι άλλο κοίλον ομοιον βοδτρυ- 
χίοις οίνάν&ης και λευκής καρπογ, κα&άπερ 
είρηται πρότερον. 3 Έκκρεμάννυνται μεν περί 
τήν ιλαλάμην τά ώά, όταν εκτεκγγ τό δε πλήζλος 
ίχει τοδαΰτα ώά, ώδτε εξαιρεϋεντων εμπίπλα- 
ται αγγείο ν πολλω μεΐζον της κεφαλής, εν η 
εχει τά ώά. Τά μεν ούν των πολυπόδων μετΤ 
ημέρας μάλιΰτα πεντήκοντα γίγνεται από των 
άπορραγεντων πολυπόδια, και έξερπει, ωδπερ 
τά φαλάγγια, πολλά τό πλήιλος’ ών η μεν καχΕ 
εκαδτα φύδις των μελών ουπω διάδηλος, η 
δ£ όλη μορφή φανερά * διά δε τήν 6μικρότητα 
και τήν άδχλενειαν φθείρεται τό πλήχλος αυτών. 
Ήδη δε ώπται και ουτω πάμπαν μι&ρά, ώδτ 
άδιάρχλ ρωτά μεν είναι, άπτομενών δε κινεϊΰϋαι. 
