224 ΑΡΙΣΤΟΤΕΑΟΤΣ 
πυρός, οί δε της χιόνος. 'Ότι δ 5 ενδέχεται μ ή 
καίεύϋαι ΰνάτάόεις τινάς ζώων, η όαλαμάνδρα 
ποιεί φανερόν ' αντη γάρ, ώς φαβι, διά τον πν- 
1 4 ρός βαδίζονύα καταόβένννβι τό πνρ. ΙΙερΙ δε 
τόν "Ύπανιν ποταμόν τόν περί Βόόπορον τόν 
Κιμμέριον νπό τροπάς βερινάς καταφέρονται 
νπό τον ποταμού οίον βνλακοι μείζονς ραγών, 
εξ ών ρηγνν μένων εξέρχεται ζώον πτερωτόν τε- 
τραπούν ' ζη δε και πέτεται μέχρι δειλής' κα- 
ταφερομενού δε τον ήλιον άπο μαραίνεται^ και 
άμα δνομένον άποβνηβκεΐ βιώύαν ημέραν 
μίαν' διό και καλείται εφή μερον. Τα πλεΐΰτα 
δε των γιγνομένων έκ τε καμπών καί 6κωληκων 
νπό αραχνιών κατέχεται τό πρώτον. Ταντα 
μεν ονν γίγνεται τοντον τόν τρόπον . 
(Vulgo C. 20.) 
1 5 Οι δε βφήκες οί ίχνεν μονές καλούμενοι {είόί 
δε ελάττονς των ετέρων) τα φαλάγγια άποκτεί- 
ναντες φέρονόι προς τειχίον η τι τοιοντον τρώ¬ 
γλην εχον, και πηλώ προοκαταλείψαντες έντί- 
κτοναιν εντανβα ? και γίγνονται εξ αντών οί 
ϋφηκες οί ίχνεν μονές. ’Ένια δε των κολεοπτέ- 
ρων καί μικρών καί άνωννμων ζώων τον πη¬ 
λόν τρώγλας ποιούνται μικράς η πρός τάφοις 
η τειχίοις, καί ένταν&α τά ΰκωλήκια έντίκτου- 
16 όιν. Ό δε χρόνος της γενέόεως από- μεν της 
