ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ε. ι&. 227 
ϋτωρ ' τέταρτος δε ό κηφήν, μεγεχλει μεν μεγιοτος 
πάντων, άκεντρος δε καί νωιλρός' διό και πλε- 
κονόί τινες περί τά 6μήνη, ωοτε τάς μεν μελίτ- 
τας είβδύεόλλαι, τους δε κηφήνας μη, διά τό 
είναι αυτούς μείζονς. Ηγεμόνων δε δύο γένη 
είΰίν, ώΰπερ είρηται καί πρότερον. Ειβϊ δε εν 2 
εκάότω αμήνει πλείονς ηγεμόνες, καί ούχ εις 
μόνος * άπόλλυται δε τό όμήνος, εάν τε ηγεμό¬ 
νες μή ικανοί ώΰιν, [ονχ οντω μεν διά τό άναρ¬ 
χοι είναι, άλλ*, ως φαβιν, ότι 6νμβάλλονται 
εις την γενεόΐν την των μελιττών) εάν τε πολ¬ 
λοί ηγεμόνες ώΰΐ' διαόπώΰι γάρ. € Όταν μεν 5 
ούν τό εαρ όψιμον γενηται, καί όταν αύχμοί 
καί ερνοίβη, έλάττων γίγνεται ό γόνος * άλ?λ 
ανχμον μεν όντος, μέλι εργάζονται μάλλον, 
επόμβριας δε γόνον * διό καί άμα βνμβαίνει 
ελαίων φορά καί εόμών. Εργάζονται δε πρώτον 
μεν τό κηρίον, είτα τόν γόνον εναφιάϋιν, ώς 
μεν ενιοι λεγονΰιν, εκ τον οτόματος, δόοι φέ- 
ρειν φαΰίν άλλοχλεν, εΙ&* όντως τό μέλι, τρο¬ 
φήν , τήν μεν τον {λερούς, την δε τον μετο- 
πώρον. ’Αμεινον εότί τό μετοπωρινόν μέλι. 
Γίγνεται δε κηρίον μεν εζ άνιλών * κήρωόιν δε 4 
φερονόιν από τον δακρύου των δένδρων, μέλι 
δε τό πίπτον εκ τον άερος καί μάλιότα εν ταΐς 
των άοτρων έπιτολαΐς, καί όταν καταόκήψη ή 
Ρ 2 
