ΓΙΕΡΙ ΖΏΏΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ E. ιΰ\ 229 
ωΰπερ δρνις. Έν δε τω κηρίω τό ΰκωληκιον μι¬ 
κρόν μεν ον κεΐται πλάγιον, νϋτερον δε άνί- 
ΰταται αυτό νφ εαυτόν και τρέφεται, καί πρός 
τω κηρίω εχεται, ώΰτε και άντειλήφ&αι. Ό δε 
γόνος εΰτί των μελιττων και των κηφηνών λευ¬ 
κός, εξ ον τά ΰκωληκια γίγνεται ' αυξανόμε¬ 
νων δε γίγνονται μελιτται και κηφηνες. Ό δε 
των βαΰιλεων γόνος την χρόαν γίγνεται υπό- 
πυρρος, την δε λεπτότητα εΰτίν οίον μέλι παχύ. 
Τόν όγκον δε εΰϋεως εχει παραπληΰιον τω γι- 
γνομενω εξ αυτού · ΰκώληξ δε ού γίγνεται προ- 
τερον εκ τούτου, άλΧ εύϋεως η μελιττα, ως 
φαΰιν. Γ Οταν δε τεκη εν τω κηρίω , μέλι εκ τον 
άπαντικρύ γίγνεται . Φύει δε η ΰχάδων πόδας, 7 
και πτερά, όταν καταλιφ&η' όταν δε λάβη πέ¬ 
ρας, τόν μεν ύμενα περιρρήξας εκπεταται, κό- 
προν δε προΐεται, εως αν η ΰκωληκιον, νϋτερον 
(Τ’ ούκετι, πλήν εάν μή εξελ&η, ωΰπερ ελεχϋ'η 
πρότερον. Έάν δε τις άφεληται τάς κεφαλάς 
της ΰχάδονος, πριν πτερά εχειν, εξεΰ&ίουΰιν 
αύταϊ αί μελιτται' καν κηφήνος τό πτερόν άπο- 
κνίΰας άφη τις, των λοιπών αύταϊ τά πτερά 
άπεΰίλίουΰι. Βίος δε των μελιττων ετη εξ' ενιαι $ 
δε καί επτά ζώϋιν * επάν δε ΰμη νος διαμείνη 
ετη έννεα η δέκα, ευ δοκεΐ διαγεγενη ΰϋ αι. 3 Εν 
δε τω ΤΙόντω είϋι μελιτται τινες λευκαί ΰφόδρα, 
