ΠΕΡΙ ΖίΗ2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ε. κα. 2 3ι 
χνώδους νλης τό κηρίον. Γλαφυρώτερον δε 
πολλώ τό τών άν&ρηνών εότιν η τό των όφηκών 
κηρίον. Εναφιάόι δε γόνον , ωόπερ αί μελιτται, 
όόον όταλαγμόν εις τό πλάγιον τον κυττάρου, 
καί προοεχεται τώ τοίχω. Ονχ άμα δε εν πάόι 
τοΐς κυττάροις ενεόιν ό γόνος , άλλ* ενίοις μεν 
ηδη μεγάλαι ενεότιν, ώότε καί πετεό&αι, ενίοις 
δε νύμφαι, εν τοΐς δ£ όκώληκες* Κόπρος δε μό¬ 
νον περί τοΐς όκώληξιν, ωόπερ και ταΐς μ ελίτ- 
ταις. Και εότ αν νύμφαι ώόιν, άκινητίζονόι, 
καί επαλήλιπται ό κύτταρος * κατ αντίκρυ δ' εν 
τω κνττάρορ τον γόνον οόον βταλαγμός μελιτος 
εγγίγνεται εν τοΐς της άν&ρηνης κηρίοις . Τί- 
γνονται δε αί όχάδονες ονκ εν τω εαρι τούτων, 
άλΧ εν τω μετοπώρω' την δ * ανξηόιν επίδψ 
λον λαμβάνουβι μάλιότα εν ταΐς πανόεληνοις. 
Έχεται δε και ό γόνος και οί όκώληκες. ον κά¬ 
τωθεν τού κυττάρου, άλΧ εκ των πλαγίων . 
Κ Ε Φ. κα. (άλλοις κδ. κε. κς.) 
’Ένια δε τών βομβυκίων πρός λίϋω η τοιού- 
τω τινϊ ποιον όι π η λινόν οξύ, ωόπερ νάλω κατα- 
λείφοντα * τούτο δε όφόδρα παχύ και όκληρόν * 
λόγχη γάρ μόλις διαιρονόιν. Ενταύθα δε τί- 
κτουόι * καί γίγνεται όκωληκια λευκά εν νμενι 
μελάνι · χωρίς δε τον νμένος εν τω πηλω εγγί- 
γνεται κηρός * οντος δε ό κηρός πολύ εότιν ωχρό - 
