254 
ΑΡΓΣΤΟΤΕΛΟΤΣ 
χορίον δμφαλός τείνων απολύεται, του ζώου 
όυμπεπτωκώς, ό δε εις ' τό ωχρόν φέρων όυνήρ- 
τηται του νεοττοϋ πρός τό έντερον τό λεπτόν, 
καί έόω του ωχρόν πολύ ήδη γίγνεται εν τω 
7 νεοττω, καί ύπόατημα εν τή κοιλία ωχρόν. Καί 
περίττωμα δε άφίηόι περί τόν χρόνον τούτον 
πρός τό έξω χορίον, καί εν τή κοιλία δε έχει' 
λευκόν δε καί τό έξω περίττωμα, καί εόω τϊ έγ - 
γίγνεται λευκόν · τέλος δέ τό ωχρόν, αεί ελατ - 
τον γιγνόμενον καί προϊόν, άναλίόκεται πάμ- 
παν, καί εμπεριλαμβάνεται εν τω νεοττω ' ωότε 
ήδη έκκεκολαμμένον δεκαταϊον αν τις άναοχί - 
6η, έτι πρός τω εντέρω μικρόν τι του ωχρού λεί- 
πεται' από δέ του όμφαλού άπολέλυται, καί 
ούδέν γίγνεται τό μεταξύ , άλλα άνήλωται παν. 
Περί δέ τόν χρόνον τόν πρότερον ρη&έντα κα- 
ίλεύδει μέν ό νεοττός, εγείρεται δέ καί αναβλέ¬ 
πει κινούμενος καί φθέγγεται * καί ή καρδία 
άμα τω όμφαλω άναφυόα, ως άναπνέοντος. Ή 
μέν ούν γένεόις εκ τον ώού τοΐς όρνιόι τούτον 
8 έχει τόν τρόπον . Τίκτουοι δέ αί όρνι&ες ένια 
άγονα των ώών καί τά εξ οχείας γιγνόμενα, 
καί επωαζουαών ούδέν γίγνεται έκγονον. Τε- 
άεωρηται δέ τούτο μάλιότα επί των περιότερών. 
Τά δέ δίδυμα των ώών δύο έχει λεκίθους' ών 
τά μέν διείργει τού μή εις άλληλα όυγκεχύό&αι 
