ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ζ. δ. 255 
τά ωχρά τού λευκόν λεπτή διάφνόις, τά δε ονκ 
εχει ταυτήν τήν διάφνόιν, αλλά όυμψαύονόιν. 
Είόί δ ’ ενιαι άλεκτορίδες, αΐ πάντα δίδυμα τι- 
κτονόιν * ως έπϊ τούτων ώπται τό περί την λε~ 
κιάον όυμβαινον * οκτώ καί δέκα γάρ τις τε- 
κονόα έξελεψε δίδυμα, πλι)ν δόα ουρία έγενετό. 
Τά μεν ούν άλλα γόνιμα, πλήν ότι τό μεν μεΐ~ 
ζον, τό δ] ελαττον γίγνεται των διδύμων · τό 
δε τελευταίον τερατώδες. 
Κ Ε Φ. δ. 
Τίκτονόι δε πάντα μεν τά περιότεροειδή δύο, 
οίον φάττα καί τρνγών ώς έπιτοπολύ * τά δε 
πλεΐΰτα τρία τρνγών καί φάττα. Τίκτει δε ή 
μεν περιότερά, ώόπερ εϊρηται, πάόαν ώραν, τρυ* 
γών δε καί φάττα εν τω εαρι, ού πλέονάκις η 
δίς * τίκτει δε τά δεύτερα, όταν τά πρότερα γεν - 
νηιλεντα διαφάαρή * πολλοί γάρ διαφχλείρουόιν 
αυτά των όρνί&ων. Τίκτει μεν ούν, ώόπερ εώ 
ρηται, καί τρία ποτέ, άλλ ούκ εξάγει ουδέποτε 
δυοϊν πλέον νεοττοΐν * ενίοτε δε καί ενα μόνον * 
τό δε ύπολειπόμενον των ώών αεί ονρινόν έότι. 
Των δε πλείότων όρνεων ούδεν αύτοετές γεννά. 
α Απόντες δε οί όρνιϋες, επειδάν άπαξ άρξωνται 
τίκτειν, διά τέλους ώς είπείν εχουόι φύόει ώά' 
άλλ ενίοις διά μικρότητα ον ράδιον ίδείν. Ή 
δε περιότερά ώς έπιτοπολύ άρρεν καί &ήλν, καί 
