ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ζ. ά. 261 
τον χρόνου. Οί δέ πέρδικες δυο ποιούνται των 
ώών βηκούς * καί έφ* ώ μεν η ζήλεια, επί άα- 
τέρορ δε ό άρρην επωάζει · καί έκλέψας εκτρέ¬ 
φει έκάτερος εκάτερα * καί τούς νεοττούς, όταν 
πρώτον έζάγη, οχεύει αυτούς ό άρρην. 
Κ Ε Φ. ά. 
Ό δε ταώς ζη μεν περί εϊκοόι καί πέντε έτη, 
γεννά δε τριετής μάλιΰτα, εν οίς καί τη ν ποι¬ 
κιλίαν των πτερών απολαμβάνει * καί έκλέπει 
εν τριάκονύΕ ημέραις η μικρω πλείοόιν. "Απαξ 
δέ τον έτους τίκτει μόνον * τίκτει δέ ώά δώδεκα 
η μικρω έλάττω * τίκτει δέ διαλιπών δύο η τρεις 
ημέρας καί ούκ έφεζής' αί δέ πρωτοτύκοι μά - 
λιότα περί οκτώ ώά. Ύίκτουβι δέ καί οι ταώ 
νπηνέμια' οχεύονται δέ περί τό έαρ * γίγνεται 
δέ καί ό τόκος εύάέως μετά την οχείαν, ΐΐτε - 2 
ρορρυεΐ δέ άμα τοίς πρώτοις των δένδρων, καί 
άρχεται ανάις άπολαμβάνειν την πτέρωΰιν άμα 
τη τούτων βλαΰτηόει. Ταϊς δ 1 άλεκτορίΰιν ύπο- 
ττάέαόιν αυτών τα ώά έπωάζειν οι τρέφοντες γ 
διά τό τόν άρρενα της άηλείας τούτο δρώΰης 
έπιπετόμενον ϋυντρίβειν. Αιά ταύτην δη την 
αιτίαν καί των άγριων ένιοι όρνιάων άποδιδρά- 
ΰκοντες τούς άρρενας τίκτουοι καί επωάζουΰιν. 
€ Τποτίάεται δέταίς όρνιϋι μάλιότα δύο ώά * το- 
όαϋτα γάρ δύνανται μόνα επωάζουόαι εζάγειν. 
