ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ζ. ις. 281 
τον τίκτειν, όταν έγγένηται όκωλήκια εν τή 
γαΰτρί- έγγίγνεται γάρ μικρά καί έμψυχα, α 
εξ ελαύνει τά κυήματα. Οι δε τόκοι γίγνονται 
τοΐς μέν ρνάθι τον έαρος · και τοΐς πλείότοις δε 
περί την εαρινήν ίθη μέριαν τοΐς δ* άλλοις ούχ 
ή αυτή ώρα τού έτους, αλλά τοΐς μέν τον θέ¬ 
ρους, τοΐς δε περί την φθινοπωρινήν ίΰημέριαν. 
Τίκτει δέ πρώτον των το ιόντων άθερίνη * τίκτει 
δέ πρός τή γή· κέφαλος δέ ϋότατος * δήλον δέ 
έκ τον πρώτον ταύτης φαίνεβθαι τόν γόνον, του 
δέ ύΰτατον. Τίκτει δέ και κεΰτρεύς εν τοΐς πρώ- 
τοις' και θάλπη τον θέρους άρχομενού, [εν τοΐς 
πλείότοις] ενιαχού δέ καί μετοπώρου. Τίκτει 
δέ καί ό ανλωπίας, ον καλούόιν άνθίαν, τού 
θέρους * μετά δέ τούτους ό χρύόοφρυς καί λα - 
βραξ καί μόρμυρος καί δλως οί καλούμενοι 
δρομάδες * νότατοι δέ των αγελαίων τρίγλη καί 
κορακΐνος. Ύίκτουόι δέ ούτοι περί τό μετόπω- 
ρον τίκτει δέ ή τρίγλη επί τω πηλω* διό όψέ 
τίκτει * πολύν γάρ χρόνον ό πηλός ψυχρός έότιν * 
ο δέ κορακΐνος νότερον τής τρίγλης επί των φν- 
κίων εκπορευόμενος, διά τό βιοτεύειν εν τοΐς 
πετραίοις χωρίοις · κύει δέ πολύν χρόνον. Αί 
δέ μαινίδες τίκτουόι μετά τροπάς χειμερινάς* 
των <Τ άλλων, δόοι πελάγιοι, οί πολλοί θέρους 
τίκτουόι · ΰημεΐον δέ, οτι ούχ άλίΰκονται τόν 
