ΠΕΡΙ ΖΏΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Ζ. κζ. 5og 
ται τον 1 9έρους [αυτών’] διό καί ον δύνανται 
{λεϊν , άλλί άλίΰκονται υπό των πεζ?} διωκόντων 
έν τω δευτέρω δρόμω και τρίτοο. Και φενγουόι 5 
διά τό καν μα και τό άϋ&μα εις τό ύδωρ ’ καϋ ? 
δν δε χρόνον όχενουΰι y τά κρέα γίγνεται φαύ¬ 
λα και δυΰώδη, κατλάπερ καϊ των τράγων. Έν 
μεν ονν τω χειμώνι γίγνονται λεπτοί καί άΰιλε- 
νεΐς * πρός δε τό έαρ μάλιΟτα άκμάζονΰι πρός 
τό δραμείν. Έν δε τω φενγειν άνάπανβιν 
ποιούνται των δρό/αων, καί ύφιΰτάμενοι με - 
νουΰιν, εως άν πληΰίον έλ{λη ό διώκων * τότε δε 
πάλιν φεύγουΰι. Τούτο δε δοκού 6 1 ποιεϊν y διά 
τό πονεΐν τά εντός * τό γάρέντερον έχει λεπτόν 
καί άΰίλενές όντως y ώΰτε άν ήρεμα τις πατάζη, 
διακόπτεται τον δέρματος υγιούς όντος. 
Κ Ε Φ. κζ. (άλλοις λ.) 
Ai δ’ άρκτοι τήν οχείαν ποιούνται , ώΰπερ 
ειρηται πρότερον, ούκ άναβαδόν, αλλά κατα- 
κεκλιμέναι επί της γης. Κυει δ 1 άρκτος τριά- 
κονχΤ ημέρας · τίκτει δέ καί έν καί δυο, τά δε 
πλειΰτα πέντε. Έλάχιότον δέ τίκτει τό έμβρνον 
τω μεγέ&ει, ως κατά τό ΰώμα τό αυτής * έλατ- 
τον μεν γάρ γαλής τίκτει, μεϊζον δέ μνός, καί 
ψιλόν καί τυφλόν καί όχεδόν άδιάρϋρωτα τά 
Οκέλη καί τά πλειΰτα των μορίων. Τήν V οχείαν . 
