ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Θ. β. 345 
ζόν οντε πτηνόν, ο ντε εκ της γης την τροφήν 
ποιείται. Των δε πεζών και δεχόμενων τόν αέρα 
πολλά * καϊ τά μεν όντως, ώότε μηδέ ζην δννα- 
6&αι χωριζόμένα τής τον νδατος φνΰεως' οιον 
αϊ τε καλόνμεναι τλαλάττιαι χελώναι καϊ κρο¬ 
κόδειλοι καϊ ίπποι ποτάμιοι καϊ φώκαι ' καϊ των 
έλαττόνων ζώων, οιον αϊ τ εμνδες καϊ τό των 
βατράχων γένος. Ταντα γάρ άπαντα μή διά 
τίνος άναπνευΰαντα χρόνον άποπνίγεται. Καϊ 
τίκτει δε και εκτρέφει εν τω ζηρω' τά δε πρός 
τω ζηρω, διάγει δ* εν τω νγρω. ΤΙεριττότατα δε 3 
πάντων ό δελφϊς έχει των ζώων και εϊ τι άλλο 
τοιοντόν εΰτι και των ένυδρων καϊ των κητω- 
δών, ο6α τοντον έχει τόν τρόπον, οιον φάλαινα 
και όΰα άλλα αυτών ϊόχει αυλόν. Ον γάρ ρά* 
διον οντε έννδρον μόνον %}είναι τούτων έκα - 
6τον οντε πεζόν, εϊ πεζά μεν γά δεχόμενα τόν 
αέρα Όετέον, τά δε τό ύδωρ έννδρα την φνΰιν. 
\4μφοτέρων γάρ μετείληφε' καϊ γάρ την άά~ 
λατταν δέχεται και άφίηόι κατά τόν ανλόν, και 
τόν αέρα τω πνευμόνι' τοντο γάρ έχονΰι τό μό - 
ριον, καϊ άναπνέονβΐ' διό και λα μβ αν ό μένος 
ό δελφϊς εν τοΐς δικτνοις άποπνίγεται ταχέως 
διά τό μή άναπνεϊν. Καϊ έζω δε ζή πολνν χρό¬ 
νον μνζων καϊ ότένων, ώόπερ καϊ τά άλλα των 
όναπνεόντων ζώων · έτι δέ κα&ενδων υπερέχει 
