56ο 
ΑΡΙΣΤΟΤΕΑΟΤΣ 
τύχη τό διδόμενον * έόϋίει γάρ ορνίθια καί 
ρία, καί καταπίνει ώά · λαβών δε επανάγει, 
εως άν επί το άκρον έλΟών εις ενΌ'ύ καταότη- 
όη, κάπειίΤ οντω όννάγει εαυτόν καί όνότελλει 
εις μικρόν, ώότε έκταιίεντος κάτω γίγνεόϋ'αι τό 
καταποϋ'εν. Ταντα δε ποιεί διά τό τόν ότόμα~ 
χον είναι μακρόν καί λεπτόν. Αύναται δ 1 άόι- 
τα καί τά φαλάγγια καί οί όφεις πολύν χρόνον 
ζην" εότι δε τούτο ιλεωρήόαι εκ των παρά τοϊζ 
φαρμακοπώλαις τρεφόμενων . 
Κ Ε Φ. ζ. {άλλοις ε.) 
Των δε τετραπόδων καί ζοίοτοκούνηον τά 
μεν άγρια καί καγχαρόδοντα πάντα όαρκοφά - 
γα' πλην τούς λύκονς φαόίν, όταν πεινώΰιν, 
εόϋ'ίειν τινά γην, μόνον δη τούτο των ζώων * 
πόας δε άλλοτε μεν ονχ άπτονται, όταν δε κά - 
μνωόι, καϋ'άπερ καί αί κύνες έό&ίονόαι άνε - 
μοϋοι καί κα&αίρονται. Άν&ρωποφαγονόι δε 
οί μονοπεϊραι των λύκων μάλλον \αντών\ η τά 
2 κυνηγέ όια. c '0v δε καλόν6ιν οί μεν γλάνον, οί 
δε ύαιναν, εότι τό μέγε&ος ονκ έλάττων λύκον , 
χαίτην δε εχει ώόπερ ίππος , και ετι όκληροτε- 
ρας καϊ βαύλντερας τάς τρίχας καί δι όλης της 
ράχεως. Καί έπιβονλεύει δε καί θηρεύει τούς 
άνθρωπον ς' τούς δε κύνας καί έμούόα θηρεύει 
ώόπερ οί άνθρωποι · καί τνμβωρνχεϊ δε έφιέμε- 
