ΠΕΡΙ ΖΙ2Χ2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Θ. ιγ, 3β 7 
ν Τδωρ δέ προβάτοις τον μετοπώρου τό βόρειον 
τον νοτίον άμεινον, καί αί νομαϊ αί πρός εσπέ¬ 
ραν συμφέρουσι' λεπτύνουσι δε αί οδοί καί αί 
ταλαιπωρίαι. Οί δε ποιμένες γιγνώΰκονύι τάς 
ισχυρά ς των όίων, όταν χειμών η, τω πάχνην 
εχειν, τάς δε τω μή εχειν · διά γάρ τήν ασθέ¬ 
νειαν κινονμεναι άποβάλλονσιν αί μι] ίύχνον- 
6αι. Παντός δε τετράποδος τάκρέα χείρω, οπού 5 
[είς~\ ελώδη χωρία νέμονται η οπον μετεωρότε- 
ρα, Είσϊ,δ 1 ενχειμερώτεραι αί πλατύ κέρκοι δίες 
των μακροκέρκων, καϊ αί κολεραί των δασέων * 
δνσχείμύροι δέ και αί ονλαι, ζ Τγιεινότεραι μέν 
ονν οϊες των αιγών, ίσχνονύι δέ μάλλον αί αί¬ 
γες των όίων, Των δέ λνκοβρώτων προβάτων 
τά κώδια καί τά έρια καί τά εξ αυτών ίμά¬ 
τια φθειρωδέστερα γίγνεται πολύ μάλλον των 
άλλων, 
Κ Ε Φ. ιγ, (άλλοις ια.) 
Των δ 3 εντόμων τά μέν εχοντα όδόντας παμ¬ 
φάγα εΰτί, τά δέ γλώτταν, μόνον τοΐς νγροΐς 
τρέφεται, πάντοθεν εκχυλίζοντα ναύτη. Καί 
τούτων τά μέν παμφάγα * πάντων γάρ γεύεται 
των χυμών, οίον αί μνΐαΓ τά δέ αίμοβόρα, 
καθάπερ μύωψ καί οίστρος · τά δέ φυτών καί 
καρπών ζη χυμοΐς · η δέ μέλιττα μόνον πρός 
ονδέν προσίζει σαπρόν. Χρηται δέ τροφή ούδε- 
