ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΤΣ 
5 7 β 
(Vulgo C. ι4.) 
Τά δ’ έντομα ΰχεδόν άπαντα φωλεΐ, πλήν 
εϊ τι εν ταΐς οίκήύεοι 6υνανθρωπεύεται, αυτών, 
καί δοα φθείρεται και μη διετίζει. Ταύτα δε 
φωλεΐ τού χειμώνος. Φωλεΐ δε τά μεν πλείους 
?j μέρας, τά δε τάς χειμεριωτάτας, οίον αί με- 
λιτται' καί γάρ [ καί ] ανται φωλονΰι. Σημεΐον 
δε , οτι ονδεν φαίνονται γενδμεναι της παρα¬ 
κείμενης τροφής * καί εάν τις αυτών έζερπύόη, 
φαίνεται διαφανής , καί ονδεν εν τη κοιλία ένόν 
δήλον. Ήόυχάζει δε από πλειάδός δνβεως μέ¬ 
χρι τού έαρος. Ποιείται δε τά ζώα τάς φωλείας 
άποκρνπτδμένα έν άλεεινοΐς καί έν οίς είωθε 
τόποις έπικοιτάζεόθαι. 
Κ Ε Φ. ιζ. (άλλοις ιε.) 
Φωλεΐ δε πολλά καί των έναίμων, οίον τά 
φολιδωτά όφεις τε καί όαύροι καί άΰκαλαβώ- 
ται καί κροκόδειλοι οί ποτάμιοι τετταρας μή¬ 
νας τούς χειμεριωτάτους , καί ούκ έοθίουοιν 
ονδεν. Οί μέν ουν άλλοι όφεις εν τή γη φω- 
λεύουόιν, αί δ 3 έχιδναι υπό τάς πέτρας κρν- 
πτουΰιν έαυτάς. Φωλούοι δε πολλοί καί τών 
ιχθύω ν, έμφανεότατα δε ίππούρος καί κοράκι- 
νος τού χειμώνος * οντοι γάρ μόνοι ούχ άλί- 
όκονται ονδαμον, πλήν κατά τινας χρόνους 
τακτούς καί τούς αυτούς αεί * τά δέ λοιπά πάν- 
