ΠΕΡΙ ΖίΙίΙΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Θ. κε. 3g5 
Κ Ε Φ. κδ. (άλλο ις κε.) 
Οι δε όνοι νούονβι μάλιβτα νόΰον μίαν, ήν 
καλόνβι μηλίδα * γίγνεται δε περί την κεφαλήν 
πρώτον και ρεϊ φλέγμα κατά τούς μνκτήρας 
παχύ και πνρρόν * εάν δε πρός τόν πνεύμονα 
καταβή, άποκτείνει, τά δε περί την κεφαλήν 
πρώτον ον χλανάΰιμα. Ανόριγώτατον δε εΰτι 
τούτο τό ζώον διό περί τόν Πόντον καί τήν 
ΣκνΟίαν ον γίγνονται οι όνοι, 
Κ Ε Φ, κε. (άλλοις κς.) 
Οι δ 5 ελεφαντες κάμνονόι τοΐς φνΰώδεόι νο+ 
Οημαΰι * διό ο ντε τό νγρόν περίττωμα προΐεΰ&αι 
δύνανται ο ντε τό τής κοιλίας. Καί εάν γην 
εό&ίη, μαλακίζεται, εάν μή ϋννεχώς' εί δε ΰνν* 
*χά>ς, ονδεν βλάπτεται. Καταπίνει δε καί λί+ 
■d ονς ενίοτε. Άλίβκεται δε καί διάρροια* δταν 
δε άλώΰιν, ίατρενουόιν νδωρ ίλερμόν διδόντες 
πίνειν , καί τόν χόρτον εις μέλι βάπτοντες δι- 
δύαόιν εΰ&ίειν * καί ίϋτηΰιν εκάτερον τούτων^ 
α Οταν δε κοπιάόη διά τό μή κοιμη&ήναι, αλί 
τριβόμενοι καί έλαίω καί νδατι ίλερμω τούς 
ώμονς νγιάζονται. Καί όταν τούς ώμονς άλγη, 
νεια κρεα όπτήΰαντες προΰτιϋ εαόι, καί βοηίλει 
αντοΐς. ’Ελαιον δε οι μεν πίνονΰιν οί δ ’ ον 
τών ελεφάντων · καν τύχη όιδήριόν τι εν τω ΰώ- 
μάτι ενόν, τό έλαιον εκβάλλει, δταν πίωοιν, 
