ΠΕΡΙ ΖΩΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Θ, κϋ·. 4οι 
τάς μελά ίν ας μάλλον άποκτείνονΰι * τάχιύτα δε 
άπόλλννται αί νες πληγείοαι> εάν εις νδωρ έλ- 
χΐωόι. Τά τε των δφεων δήγματα πολύ διαφέ- 
ρονβιν' η τε γάρ άβπίς εν Λιβύη γίγνεται, εζ 
ον δφεως ποιονΰι τό ΰηπτικόν καί άλλως ανία¬ 
τον. Γίγνεται δε καί εν τω βιλφίω τι όφίδιον, 
ον καί λέγεται άκος είναι λίίλος τις, ον λαμ- 
βάνουόιν από τάφον βαόιλέως των αρχαίων, 
καί εν οίνω άποβάφαντες πίνονΰι. Της δ 3 'Ιτα¬ 
λίας εν τιαι τόποις καί τά των άΰκαλαβωτών 
δήγματα ύλανάοιμά έΰτι. Πάντων δε χαλεπώ- 
τερά έοτι τά δήγματα των ίο βολών, εάν τύχη 
άλληλων έδηδοκότα, οΐον όκορπίον έχις. 'Έΰτι 
δε τοϊς πλείοτοις αυτών πολέμιον τό τον άνθρω¬ 
πον πτνελον. ’Έάτι δε τι όφίδιον μικρόν, δ κα¬ 
λόν 6 ί τινες ιερόν * δ οί πάνν μεγάλοι όφεις φεν- 
γονβι* γίγνεται δε μέγεθος τούτον πηχναΐον, 
καί δαβν ίδείν' δ, τι δ' αν δάκη, ενθνς όηπε- 
ται τό κύκλω. ”Εατι δε καί εν τη 'Ινδική όφίδιον 
τι, ον μόνον φάρμακον ονκ εχονοι. 
Κ Ε Φ. κ&. 
Αιαφέρει δε- τά ζώα καί τω ενημερεΐν η 
τουναντίον καί περί τάς κνηύεις ' τά μεν γάρ 
όύτρακόδερμα οίον κτένες καί άπαντα τά όότρε ) 
ώδη καί μαλακόΰτρακα άριύτά έοτιν, όταν κνη$ 
οίον τά καραβώδη. Λέγεται δέ κύηύις καί των 
Cc 
