ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ I. ς. 4ι5 
Κ Ε Φ. ς. (άλλοι ς ε.) 
Των (Τ άγριων και τετραπόδων ή ελαφος 
ούχ ηκιΰτα δοκεϊ είναι φρόνιμος τω τε τίκτειν 
παρά τάς οδούς, (τά γάρ ίληρία διά τούς άν- 
ίλρώπονς ον προοέρχεται,) και όταν τέκη, εβίλίει 
το χορίον πρώτον, καί επί την όέΰελιν δε τρε- 
χονβι, καϊ φαγούΰαι όντως έρχονται πρός τά 
τέκνα πάλιν . ”Ετι δε τά τέκνα άγει επί τούς 
βτα&μούς, έΰ'ίζονοα ον δει ποιεϊϋίλαι τάς άπο- 
φνγάς. Έοτι δε τούτο πέτρα άπορρώξ, μίαν 
εχονβα είόοδον · ον δη καί άμύνεόχλαί φαβιν 
νπομενονόαν . ’Έτι δε ό άρρην, όταν γένηται 
παχύς, (;γίγνεται δε ΰφόδρα πίων οπώρας ονβης) 
ονδαμον ποιεί εαυτόν φανερόν, άλΚ εκτοπίζει, 
ώς διά την παχύτητα ευάλωτος ών. Αποβάλλει 
δε καί τά κέρατα εν τόποις χαλεποις καί δνς- 
εζενρετοις' δ&εν καί η παροιμία γεγονεν, Ον 
αί ελαφοι τά κέρατα άποβάλλουόιν. € Ιίόπερ 
γάρ όπλα άποβεβληκνΐαι φνλάττονται όράο&αι . 
Λέγεται δε, ώς τό άριΰτερόν κεράς ονδείς πω 
έώρακεν' αποκρύπτει γάρ αυτό, ώς έχον τινά 
φαρμακείαν. ΟΙ μεν ούν ένιαύοιοι ον φύονόι 
κέρατα, πλι)ν, ώόπερ Ο η με ίο ν χάριν, αρχήν τινα· 
τούτο δ' εότί βραχύ καί δαόύ · φύονόι δε διε¬ 
τείς πρώτον τά κέρατα ενίλέα, καίλάπερ παττά- 
λονς' διό Χαί καλού 61 τότε πατταλίας αυτούς . 
