41·8 : API ΣΤΟΤΕΑΟΤΣ 
&ώβι, ζητεϊν τό δίκταμνον ’ δοκεϊ γάρ τούτο 
2 εκ βλητικόν των τορευμάτων εν τω βώματι. Και 
αι κύνες δε, Οταν τι πονώβιν·, εμετόν ποιούβι 
ψαγούααί τινα πόαν. Ή δε πάρδαλις, όταν 
ψάγη το ψάρμακον τό παρδαλιαγχες, ζητεί την 
Ψόν άν&ρώπον κάπρον * βοηϋεϊ γάρ αυτή. Αια- 
ψϋείρει -δε τούτο τό ψάρμακον και λέοντας ' διό 
και οι κυνηγοί κρεμαννύουόιν εν αγγείο) Ικ τί¬ 
νος δένδρου την κόπρον, όπως μη άποχωρή μα¬ 
κράν τό τληρίον αυτόν γάρ προβαλλόμενη η 
πάρδαλις , και ελπίζονβα λήψεβ&αι, τελευτά, 
άίεγουβι δί καί καταν εν οηκνΐαν την πάρδαλιν, 
ότι τη όΰμήαύτής χαίρουβι τά θηρία, αποκρύ¬ 
πτουν αν εαντή^ ϋηρενειν - προβιεναι γάρ εγγύς, 
3 και λαμβάνειν οντω καίτάς βλάψους. Ό δ* 
ίχνενμων ό εν Αίγνπτω, όταν Ιδη τόν όψιν την 
άβπίδα καλού με νην , ον πρότερον επιτίθεται, 
πριν ουγκαλεβη βοηϋούς άλλους * πρός δε τάς 
πληγάς καί τά δήγματα πηλώ καταπλάττουβιν 
~ εάντούς * βρεζαντες γάρ εν τω νδατι πρώτον 
ουτω καλινδοϋνται εν τη γη. Των δε κροκοδεί¬ 
λων χαβκοντών οί τροχίλοι καθαίρουόι είΰπε¬ 
τάμενοι τούς όδόντας * καί αυτοί μεν τροφήν 
λαμβάνουβιν > ό δ*, ώψελον/ιιενος αίό&άνεται 
καί ον βλάπτει, άλλ* όταν έζελϋειν βονληται, 
κινεί τόν αυχένα, ϊνα μή βννδάκη. Ή δε χε- 
