ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ I. &. 4α5 
ζηλειών άνάκεινται, τόνάνατιβ'εμενον πάντες 
ευλογώ ς οχ εν ον 6 c. Καί των περδίκων δε οι τι- 
β'αόΰοί τους αγρίους πέρδικας όχενουΰι καί επι¬ 
κό ρρίζουοι καίνβρίζονΰΐν. Επί δε τον τληρευ- 4 
την πέρδικα ωθείται των άγριων ό ηγεμών 
άντάΰας ως μαχονμένος * τούτον δε άλόντος εν 
ταϊς πηκταίς, πάλιν προΰερχεται άλλος, άντά- 
ΰας τον αητόν τρόπον. 'Εάν μεν ονν άρρην η 
ό βηρεύων, τούτο ποιούΰιν’ εάν δε βηλεια η 
βηρενονΰα η καί αδονύα, άντάύη δε ό ήγεμών 
avrfj , οί άλλοι άΟ'ροιύϋ εντες τνπτουόΐ τούτον 
καί άποδιώκουόιν από της β'ηλείας, ότι εκείνη, 
άλλ' ονκ αντοϊς προΰεχει * ό δε πολλά κις διά 
ταύτά ΰιωπη προΰερχεται, όπως μη άλλος της 
φωνής άκούΰάς ελάη μαχον μένος αύτω. 'Ενίο¬ 
τε δε φαΰιν οί έμπειροι τόν άρρενα προΰιόντα 
τη ν βηλειαν καταΰιγάζειν, δπως μ ή άκουΰάν- 
των των άρρενων άναγκαΰβ'η διαμάχεΰβαι πρός 
αυτούς. ' Ον μόνον δε ο περδιξ άδει, αλλά καί 
τριγμόν άφίηΰι καί άλλα ς φωνάς. Πολλάκίς δε 5 
'καί η τλήλεια επωάζουΰα άνίΰταται,. όταν τη 
$ηρευούΰη ιληλεία άϊΰ&ηται προΰεχοντα τόν άρ¬ 
ρενα, καί άντιάΰαΰα υπομένει; ϊνα όχευ&η καί 
άποΰπάΰη από της βηρευούΰης. Όύτω δε ΰφό* 
δρα καί οί πέρδικες καί οί όρτυγες επτόηνται 
περί την οχείαν, ωΰτ εις τους Χηρεύοντας i μ- 
