ΠΕΡΙ ΖΩΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ I . ια. 4ώ 7 
δέ τούς τε μύρμηκας καί τούς βκώληκας τους εκ 
των δένδρων:· Θηρεύονταδέ τούς βκώληκας ού- 
τω βφόδρα φαβί κοιλαίνειν, ωότε καταβάλλειν 
τά δένδρα. Καί τιϋ,αβύευό μένος δε ττς, ήδη 
άμύγδαλον εις ρωγμήν ξύλου ενϋείς, όπως 
εν αρμοβιλ εν νπο μείνέιεν αυτόν την πληγήν, εν 
τρίτη πληγή διέκοψε, και κατηβϋιεν αυτόν το 
απαλόν . - , ν— ",:;. ·..; - .;τ, Λ ;. -, « .. , ', 
* ,., , \ λ η , - ? s / . , i>w q>c . ·* „ ν γ 
Κ Ε Φ. ια. (άλλοις ι.) 
Φρόνιμα δε πολλά και περί τάς γερανούς 
δόκεΐ βνμβαίνειν ' έκτοπίζόνοί τε γάρ μακράν, 
καί εις νψος πέτονται πρός το καλϊοραν τά πόρ- 
ρω * καί εάν ϊδωύι νέφη καί χειμέρια, κατα- 
πτάβαι ήβυχάζουοι. Ετι δε το εχειν ηγεμόνα,τε 
καί τους έπιβυρίττοντας εν τοϊς εύχάτοις, ωότε 
κατακονεβίλαι την φωνήν. 'Όταν δέ κα&έζων- 
ται, αί μεν άλλαι υπό τή πτέρνγι την κεφαλήν 
έχονβαι κα&εύδονβιν επί ενός ποδός εναλλάξ, 
ό δέ ήγεμών γυμνήν έχων τήν κεφαλήν προορά, 
καί όταν αϊβχληταί τι, βημαίνει βοών. Οί δέ 
πελεκάνες* οί εν τοϊς ποταμοϊς γιγνόμενοι κα- 
ταπίνονβι τάς μεγάλας κόγχας καί λείας * όταν 
δ 3 εν τω πρό τής κοιλίας τόπω πέψωβιν, έξε¬ 
μού βιν, ϊνα χαβκονόών τά κρέα εξαιρονντες 
έύϋίωΟι. 
