452 ΑΡΙΣΓΓΟΤΕΛΟΤΣ 
πέπλεκται γάρ ώϋπερ βφαϊρα λινή , έχονΰα την 
Ηβοδον μακράν, Φαοί δέ καί τό κιννάμωμον 
όρνεον είναι οι εκ των τόπων εκείνων·, καί τό 
καλόν μεν ον κιννάμωμον ψέρειν ποβέν τούτο 
τό όρνεον, καί την νεοττίαν εξ αυτού ποιεί - 
βϋ'αΐ' νεοττεύει δ 3 έψ υψηλού καί εν 
τοϊς ϋαλλοϊς των δένδρων * αλλά τούς εγχωρίους 
μόλυβδον πρός τοϊς όϊΟτοϊς προΰαρτώντας το¬ 
ξεύοντας καταβάλλειν, καί ούτω ουνόγειν εκ 
τόύ ιρορντού τό κιννάμωμον. 
Κ Ε Φ. ιε. {άλλοις ιδ.) 
ΊΙ δε άλκυών εϋτι μεν ού πολλω μείζων 
ΰτρου&ου, τό δε χρώμα καί κυανούν έχει καί 
χλωρόν καί ύποπόρφυρον * μεμιγμένον δέ τοιού - 
το τό ΰωμα παν καί αί πτέρυγες καί τά περί 
τον τράχηλον, ού χωρίς έν εκαβτον τω ν χρωμά¬ 
των. Τό δέ ρόγχος ύπόχλωρον μεν, μακρόν δέ 
καί λεπτόν. Τό μέν ουν είδος έχει τοιοντον * η 
δέ νεοττία παρόμοια, ταϊς οφαίραις ταϊς βαλαρ- 
τίαις έότί καί ταϊς καλούμέναις άλοΰάχναις, 
πλην τού χρώματος' την δέ χρόαν νπόπυρρον 
έχουϋι' τό δέ βχημα παραπληΰιον ταϊς βικύαις 
ταϊς έχούόαις τούς τράχηλους μάκρους' τό δέ 
μέγεθος αυτών έότι της μεγίότης όπογγιάς μεϊ· 
ζον ειοί γάρ μείζους καί ελάττους. Κατάατε- 
γοι δέ, καί τό ΰτερεόν έχουβι αυχνόν καί τό 
