ΠΕΡΙ ΖΏΧ2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ 1 . κς. 455 
δακτύλων' πλήν εκείνοις μεν παχύ, τούτους δε 
λεπτόν τούτο και άραχνώδές εΰτι. Χρηται δ' 
αντώ, όταν πνεύμα τι ή, ιΰτίω * αντί πηδαλίων 
δετών πλεκτανών [_δύο~\ παρακαϋ’ίηΰεν αν δε 
φοβη&η, καταδύνει της ίλαλάττης μεΰτώΰας τό 
όΰτρακον. Περί δε γενέΰεως καί ρννανξήΰεως 
τού δοτράκον ακριβώς μεν ονπω ωπται, δοκει 
δ 1 ονκ εξ οχείας γίγνέΰϋαι, αλλά φύεΰ&αι ώς- 
περ τάλλα κογχύλια * ον δ ήλον δε πω ον δ' εί 
άπολνόμενος δύναται ζην. 
Κ Ε Φ. κς. (άλλοις λη.) 
Των δ* εντόμων ζώων έργατικώτατα ΰχεδόν 
εΰτιν, ως πρός τάλλα ΰνγκρίνεΰ&αι πάντα, τό 
τε των μνρμηκών γένος καί τό των μελιττών, 
έτι δ 5 άν&ρήναι καί ϋφηκες καί πάνίΤ ώς εί- 
πεϊν τά ονγγενη τούτο ις. Είΰί δε καί των αρα¬ 
χνιών αί γλαψνρώταται καί λαγαρώταται καί 
τεχνικώτεραι π&ρί τόν βίον. Ή μεν ονν των 
μνρ μηκών έργαΰία πάΰίν εΰτιν επιπολης ίδεΐν, 
καί ώς αεί μίαν ατραπόν πάντες βαδίζονΰι, καί 
την άπό&εΰιν της τροφής καί ταμιείαν [ ποιούν¬ 
ται '] εργάζονται γάρ καί τάς νύκτας τάςπαν- 
ϋελήνονς . 
(Vulgo C. 59 .) 
Των δ' αραχνιών καί των φαλαγγίων εΰτι 2 
μεν πολλά γένη' των μέν\τοι\ δηκτικών φα- 
