ΠΕΡΙ ΖΏΙ2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ I. κζ. 46ι 
βούκαν οντ άλλως. Φαΰί δε καί εάν άποπλα- 
νηθ'η ό αυτών εόμός, άνιχνενούοας μετα&εΐν> 
εως άν εν ρω 61 τον ηγεμόνα τη όόμη. Λέγεται 
δ£ καί φέρεό&αι αυτόν υπό τον έόμού^ όταν 
πέτεϋϋαι μη δννηται · καί εάν άπόληται, άπόλ- 
λυόϋαι τον αυτών έόμόν. 'Εάν δ' άρα χρόνον 
τινά διαμείνωοι καί κηρία ποιηΰωόι, μέλι ονκ 
εγγίγνεϋάαι, καί αύτάς ταχύ άπύλλυΰίλαι. Τον η 
δε κηρόν άναλαμβάνονόιν αί μέλιόόαι άναρρι - 
χώμεναι πρός τά βρύα όζέως τοίς έμπροόίλεν 
ποόί * τούτους δ' έκμάττονόιν εις τούς μέΰονς, 
τούς δε μέόονς εις τά βλαιΰά των όπιο&ίων · 
καί ουτω γεμιΰϋεΐόαι άποπέτονται' καί δηλαι 
δ* είοί βαρυνόμεναι. ΚαίΤ έκάϋτην δε πτηβιν 
ού βαδίζει η μέλιττα £φ* ετερα τω είδει άνάη, 
οίον από ίου επί ιον, καί ον ϋτγγάνει άλλου γε, 
' εως άν εις τό όμηνος άφίκωνται. Καί τότε 
άποαείονται, καί άκο?*ονίλούόιν έκάατοτε τρεις 
η τεττάρες * τό δε λαμβανόμενον ον ράδιόν 
εΰτιν ίδεϊν ? ουδέ την έργαοίαν όντινα τρόπον 
ποιούνται, ονκ ώπται. Τού δε κηρού η άνά« 
ληψις τε&εώρηται επί των ελαίων διά πυκνό¬ 
τητα των φύλλων εν ταντω διαμενονόών πλείω 
χρόνον . Μετά δε τούτο νεοττεύονόιν. Ονδεν 8 
δε κωλύει εν τω αύτω κηρίω είναι νεοττονς καί 
μέλι καί κηφηνας. 'Εάν μεν οι ν ό ηγεμών ζ% 
