/ 
ΠΕΡΙ ΖΏΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ I. κζ. 463 
ρίω άπαντα ποιεΐν ταντα, εβται εφεξής εν εί¬ 
δος είργαβμενον [&’ άντλίαςί] Αι δε μακραίιο 
τά τε κηρία ποιον 6 ιν ανώμαλα καί τό κάλυμ¬ 
μα άνωδηκός, όμοιον τω της άνϋρήνης, ετι δε 
τόν γόνον καί τάλλα ον τεταγμενα, άλΧ ώς αν 
τύχη. Γίγνονται δ 3 εξ αυτών οϊ τε πονηροί ηγε¬ 
μόνες και πολλοί κηφήνες και οί φώρες καλού¬ 
μενοι, μέλι δε πάνν βραχύ η ούδεν. Τπικάάην- 
ται δ Ί επί τοίς κηρίοις ai μελιτται καί ανμπέν¬ 
τονό ιν * εάν δε τούτο μη ποιώόι, φ&είρεΟχλαί φα- 
6ι τά κηρία καί άραχνιονϋτλαΐ' καί εάν μεν τό 
λοιπόν δύνωνται κατεχειν επικαϋή μεναι, τον\Γ 
ωαπερ έκτρωμα γίγνεται · εί δε μη , άπόλλννται 
ολα. Γίγνεται δ£ όκωλήκια εν τοίς φ&ειρομε- 
νοις, ά πτερού μένα έκπετετ αι. Καί τά πίπτον- 
τα δε των κηρίων όρτλονόιν αι μελιτται , καί 
νφιΰτάόιν έρείόματα, όπως δύνωνται νπιεναι · 
όταν γάρ μή εχωόιν οδόν, η προαπορεύΰονται, 
ον προακαχλίζονόιν, είτ άραχνιοννται. Τον δε 11 
φωρός καί τού κηφήνος γεν ο μενών ούδεν έότιν 
εργον, τά δε των άλλων βλάπτονβιν' άλιόκό- 
μενοι δε χλνήακονόιν νπό των χρηΰτών μελιτ- 
τών. Κτείνονόι δε αύται αφόδρα καί των ηγε¬ 
μόνων τούς πολλούς, καί μάλλον τούς πονηρούς, 
ϊνα μή πολλοί όντες διαόπώΰι τόν εόμόν. Κτεί- 
νονόι δε μάλιότα, όταν μή πολύγονον η τό 
