466 
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΤΣ 
γάζεται τρίτα ία, εάν εχη τροφή ν. Καί όταν 
έδμός προκάζληται, άποτρέπονται ένιαι πρός 
τροφήν y είτ επανέρχονται πάλιν. *Εν δε τοις 
εύ&ηνούδι των 6μηνών εκλείπει ό γόνος των 
μελιττών περί τετταράκονϋ ? ημέρας μόνον τάς 
μετάχειμερινάς τροπάς. Έπειδάν δ ’ ηύξημένοι 
ώδιν οί νεοττοί, τροφήν αντοϊς παρανλεΐδαι κα* 
ταχρίουδιν * δταν δ 1 η δυνατός, αυτός διελών 
l5r(3 κάλυμμα εξέρχεται. Τά δέ γιγνόμενα ϋη- 
ρία εν τοις δμήνεδι καί λυμαινόμενα τά κηρία 
αί μεν χρηόταί μέλιτται εκκαιλαίρουδιν, αί δέ 
ετεραι διά κακίαν περιορώδιν άπολλυμενα τά 
έργα. *Όταν δέ τά κηρία εξαιρώ6ιν οί μελιτ - 
τουργοί, άπολείπουδιν αύταΐς τροφήν διά χει¬ 
μώνας' ή εάν μεν διαρκέδη, δώζεται τό 6μή¬ 
νας' εί δέ μή, εάν μέν χειμών ή, αυτού χλνή- 
δκουδιν, εύδιών δ 3 ουδών έκλείπουβι τό αμήνος. 
Τροφή δέ χρώνται μέλιτι καί {λερούς καί χει¬ 
μών ο ς. Τίιλενται δέ καί άλλην τροφήν εμφε- 
ρή τω κηρώ τήν δκληρότητα, ήν όνομά ζούδι 
16 τινες δανδαράκην. Άδικουβι δ' αύτάς μάλιδτα 
οϊ τε δφήκες καί οί αίγίχλαλοι καλούμενοι, [τά 
όρνεα ] έτι δέ χελιδοέν καί μέροψ. Θηρευουδι 
δέ καί οί τελματιαϊοι βάτραχοι πρός τό ύδωρ 
αύτάς άπαντώδας' διόπερ και τοΰτοις οί μελιδ- 
δείς εκ τών τελμάτων, άφ* ών υδρεύονται αί 
