ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Κ. ζ. 5ιι 
τα βάλλε ιν τήν δύναμιν αυξανόμενου [του εμ¬ 
βρύου,] καί άλλοτε άλλο ία ς δείϋθαι τροφής, 
επιφλεγμαίνουοά τι ή ύοτίρα ποιεί τόν τόκον. 
Ή δε όάρξ, διά τό μη ζώον είναι, αεί των όμα- 3 
λών * δει γάρ ου βαρύνειν την ύοτεραν ουδέ 
ποιεί φλέγμαίνειν' ώοτε ένίαις γε καί όυναΚο- 
θνήόκειν τό πάθος, εάν μη δι ευτύχημα άόθε- 
νήματος ουμβή-, οίον τη ληφθείΰη υπό της δυς· 
εντερίας. Πότερον δ', ωοπερ εϊρηται, διά θερμό¬ 
τητα γίνεται τό πάθος, η μάλλον δι υγρότητα, 
οτι καί εότι τό πλήρωμα οίον μύει, η όταν μη 
ούτως η ψυχρά ή νοτερά, ωΟτε άφεΐναι * μηδ 3 
οντω θερμή, ώοτε πεψαις /ίιό καί χρόνιον τή 
πάθος, ωοπερ καί τά [μεν] εν εψήοει πολύν 
χρόνον διαμένει * τά δ 3 έψόμενα, πέρας έχει καί 
ταχύτητα. Λί δέ τοιαϋται ύότέραι άκρόταται 
ούόαι, τόν χρόνον ποιονοι πολύν. 3 'Ετι δέ διά 
τό μή ζώον είναι, μή κινούμενον ον ποιεί τήν 
ωδίνα · ή γάρ κίνηόις των ουνδέόμων ώδίς έότιν * 
ην διά τό ζην προίεται τό έμβρυον. Καί ή Οκλη- 
ρότης δέ ή γιγνομένη τού πράγματος μολύνόεως 
εργον έότιν * οντω γάρ γίνεται άκληρόν, ώοτε 
πελέκει ου δύναοθαι διακόπτειν · Τά μέν ούν 
έφθά καί πάντα τά πεπεμμένα μαλακά γίγνε- 
ται * τά δέ μεμολυμμένα άπεπτα καί ΰκληρά. 
Αιό πολλοί ιατροί άγνοούντες δι ομοιότητα μν - 4 
λας είναι τό πάθος λίγου ο ιν, άν μόνον ίδωΟΰ 
