512 ΑΡΙΣΤ. ΠΕΡΙ Ζί2ί2Ν ΙΣΤΟΡ. ΤΟ Κ. ζ. 
τάς τε κοιλίας επαιρομίνας αν εν νδρωπος, καϊ 
των επιμηνίων ΰχεύιν, όταν χρονίζη τούτο τό 
πάθος. Τό δ ’ ονκ εΰτιν, άλΧ όλιγάκις γίγνονται 
αί γιγνόμεναι μύλαι. Αλλοτε μεν [χάρ~\ ύνρρονς 
γίνεται ιμνχρών και νγρών περιττωμάτων καϊ 
νδαρων , άλλοτε δε παχύτερων 9 εις τόν περί τι)ν 
κοιλίαν τόπον, εάν την φνβιν τοιαύτη η την 
εξιν. Ταντα γάρ ο ντε οδύνην παρεχει ούτε -θερ¬ 
μότητα, διά ψνχρότητα’ ανξηΰιν δε λαβόντα^ 
τά μεν μείζω, τά δε ελάττω, ονδεμίαν άλλην 
επιοπώνται νόΰον παρ εαντά, άλ?ί ωΰπερ πή- 
5 ρωμά τι ηΰνχάζει. Ή δ 1 άπόλειψις τώνκατα- 
μηνίων γίνεται 9 διά τό δεύρο καταν αλίΰκεΰθαι 
τά περιττώματα 9 ωΰπερ και όταν θηλάζωνται* 
καϊ γάρ ταύταις η ον γίνεται 9 η ολίγα. ”Εΰτι 
δ * δτε καϊ εις τόν μεταξύ τόπον της νΰτερας και 
της κοιλίας ΰνρρεον εκ της ΰαρκός } δοκεΐμύλη 
είναι, ονκ ονΰα. ’Έΰτι δ' ον χαλεπόν γνώναι 9 άν 
μύλη η, θιγγάνονΰι της νΰτερας * εάν γάρ η εν - 
ΰταλής, και μη εχονοα ανξηΰιν, δ ήλον οτι ονκ 
εν εκείνη τό πάθος · εάν δε τοιαύτη η, ο ία δτε 
παίδιον εχει \_μύληνύ\ θέρμη τε και ψνχρά καϊ 
ξηρά εΰται, διά τό εϊΰω τετράφθαι τά νγρά' 
καϊ τό ΰτόμα τοιοντον ? οίον δταν κύωΰιν * εάν 
δε τι άλλο fj ό όγκος , 'εΰται ψνχρά θιγγανομε- 
νη 7 καϊ ον ξηρά ; καϊ αεί τό ΰτόμα δμοιον. 
