AD LIBRI IX. GAP. II. 
17 
$ηλειαι» Λευκός * οντος άκινδννως έν άμφοτέροισνν άπαλ- 
λαγεται. Hlc egregius locus illustrat etiam alia Gramma¬ 
ticorum commenta. Sic Etymologicum M. sub voce ερω¬ 
διός habet hanc etymologiam : παρά το 'έαρ, ό σημαίνει τό 
αΐμα, cum causa: έν γαρ ταΐς μί'ξεσιν , ως φασιν, ο" ερω¬ 
διός αίμα ιδροί. Alii ab έρωτίδιος deriuabant: r.al γάρ, 
ως φασιν, αφροδίσιόν έστι τό όρνεον. Adduntur ibi haec : 
’Έστι δέ είπεϊν προς αυτόν, ως φησιν Αριστοτέλης, ότι 
πολλά ε ia ιν ερωδιού είδη' δύναται ούν τά μεν αυτών τη 
Άΰηνά κατακείσ^αι, τά δέ τη Αφροδίτη. —· Αέγετα^ 
δε ρωδιός παρά ίππωνακτί' κνεφαιος έλέλων ρωδιω κατηυ- 
λίσ&ην. Callimachi locus e libro de Auibus addendus est 
reliquis libri fragmentis collectis a Bentleio. Verba ipsa 
fere omnia traducta sunt ab Aristotele. Alii tamen, 
quod hic de πέλλω tradiderat 3 ad πυγαργον transtulerunt. 
Addunt Scholia Veneta locum egregium Hermonis Delii, 
partim oratione prosaica excerptum, partirn versibus con¬ 
textum. Incipit Ita: ερωδιός ό πέλλος έν πεδίο) φαινόμέ¬ 
νος δαπέδουμεδέοντος έστι ΤΙοσειδώνος . Sequuntur versus : 
άρ μένος εις πόλεμόν τε καί έν νηεσσι μάχεσΰαι 
έσ^λός, καί πεζοΐσι καί Ιππηεσσιν άριστός 
έν πεδίορ <&εμένοισι μάχην * έν ορει δέ τε χείρ'ων 
φ αίνο μένος' μάλα γάρ πέλεται νικηφόρος όρνις. 
Subi unguntur haec admodum vitiosa : eg τε βρομίην όρ- 
μένω άπειλίην, άρ μένος, όπλίτα κεν άγων, οικόνδε νέοι- 
το. In postremo versus fragmentum όπλίτας κεν άγων 
οϊκόνδε νέοιτο facile agnoscis ; reliqua lacera redintegrare 
nisi e meliore Codice non licet. Initio alium versum agno¬ 
scere mihi videor hunc: έν πεδίω δαπέδοιο ΤΙοσειδώνος 
ΐμεδέοντος$ quem sequitur άρμενος εις πόλεμον et ceteri. 
βλαπτονσιν, άετώ] Versio Thomae άετόν scriptum red¬ 
didit laedentibus aquilam. Sequens κλέπτει Sylburgiits 
recte in κολαπτει mutandum censuit. Albertus post su¬ 
periora pergit: Adhuc autem cum pulpe pugnat mothyoz 
auis , et anis dicta forodoz foratur (furatur) oua praedi - 
Ajdkot. II. B 
