20 
A D NO T A Ti ONE S 
lnae: in spinis viuunt, et άπλάς pro άπαλάς reddidit, 
Alberti: Asinus pugnat cum ajfionide. 
άνθος καϊ άκανθίς] Versio Tliomae άκανθος reddidit· 
Alberti : habynoz etydoz, quem supra accurtim (i. e. acon- 
tim) vocauimus . Aelianus Η. A. 10, 32 . 'Ακανθον τον 
νρνιν εκ των τρεφουσών άκανθων λαβεΐν το όνομα — φα- 
οί· φθέγγεται δε άρα εκμελες καί άμουσον δεινώς. Ad¬ 
yti δέ Αριστοτέλης, εάν τονδε τον άκανθον καϊ με'ντοι 
τον καλούμενου αιγιθάλον το αίμα εις ταυτόν άγγεϊόν 
τις άναμίξΐ] και κεράσαι θέληση, τάδε μη ουνιεναι μηδ’ 
ένούσθαι εις μίαν κράσιν’ Ιερόν τε είναι τον άκανθον 
των δαιμόνων των κατά την οδόν πομπευόντων και αγόν¬ 
των τούς ανθρώπους φασί. Noster infra c. 17. acantbin 
liabere affirmat φωνήν λιγνράν, vnde C. Gesner in Aeliano 
corrigebat εμμελες και ενμουσον. Plinius 10. s. 95. Ae - 
githurri vero ant/ius in tantum odit, vt sanguinem eorum 
credant non coire, multisque ob id veneficiis infi ment . 
Praeterea αίγίθαλον Aeliani in άϊγιθον mutandum censeo, 
nisi is eundem auctorem secutus fuit cum Plutarciio de In¬ 
vidia et odio p. 537. B. seu p. 187. ed. ilutten. πολέμου - 
σι S άετοϊ και δράκοντες, κορωναι καϊ γλαύκες, αιγιθα- 
7.01 και άκανθυλλίδες * ώστε τούτων γε φασϊ μηδε το αΐμα 
κίρνασί 9 αι σφαττ ο μενών, άλλα καν μίξης, ιδία πάλιν 
άπορρει διακρινόμενον. Videtur igitur is cum Aeliano in 
lioc loco αιγιθάλον και ακάνθου αϊμα scriptum legisse. 
Antigonus cap. 1 14 . άπει ρου δέ λέγεται καί άκανθίδος 
αίμα μόλις μίγνυσθαι. vbi Interpretes αίγίθου scriben¬ 
dum esse viderunt. Etiam Antigonus άκανθου li. 1 . scri¬ 
ptum legisse videtur. Albertus confuso ordine nominat 
afifiachydoz, habynoz et ydoz , quem supra accurtim voca¬ 
bimus. Deinceps σνμμίσγεται vulgatum ex Med. Vatie, 
correxit Camus. 
σχοινιών και κόρνδος] Gazae iunco et alauda, TLo- 
mae scinium, Camus Skinium e suo fibro posuit in in- 
