A D N O TAT IONES] 
πόλος, quem locum facile erat ex priore emendare, vbi 
vulgabatur: καί τό ηούγκιον 3 ο μιας αίγός εις τό στόμα 
λαβούσ 7 ]ς , άπαν iq ίσταται τό αίπόλιον. Suidae enim 
ηρυγγίτης, άρτος η είδος βοτάνης, ex. lioc vel simili loco 
vitioso sumtus est. Scholia ad Nicandri Theriac. 645 . 
vbi est: ηέ συ ηρύγγοιο — ρίζαν λειηναιο , et Cod. Goett, 
ηρυγκοιο habet, Eutecnius vero ηρνγγίον interpretatur, 
ita tradunt: ό δέ Αριστοτέλης διαλεγό μένος περί τον ηρυγ- 
γου φησϊ , νέας αγέλης αιγών διαπορευομένων 3 καί αυ¬ 
τός ϊυτατο καί οί ίπακολουΰονντες. vbi Codex Goetting, 
Labet vtav αγέλ 7 ]ς αιγών διαπορενομε'νης ό αυτός , quae 
non sunt meliora vulgatis. Eandem herbam Nicander, 
Theriac. 85 Ο. ηρυγγον nomine memorauit, quam alii ηρυγ- 
γην etiam vocant. Duplex igitur narratio, ex ore pasto¬ 
rum accepta primum, inde est nata, quod alii ηρυγγον 
herbam, quidam aruncum seu villum menti interpreta¬ 
bantur. Salmasius nostri locum de herba intelligenduni 
censuit de Homonymis p. 77. G. cura quo facit Jo. Beck- 
niann ad Antigonum, qui locum hunc ita scribendum cen¬ 
suit: των δ’ αιγών όταν μία τις λάβΐ] τό ακρον του ηρυγγον. 
Sed si voluit vir doctus exaequare narrationem Aristo- 
telicam Theoplirasteae, tum λαβή εις τό στόμα scriben¬ 
dum fuerit; praeterea etiam docendum, a prosaicae ora¬ 
tionis scriptoribus ηρυγγον herbam fuisse appellatam, cum 
Theophrastus et antiquiores ηρνγγιον vocent. Quod vero 
ait, emendationem confirmari Antigoni auctoritajte, pos¬ 
sum Plinii auctoritatem non leuiorem opponere Antigoni 
nomini, qui vulgatam scripturam fuit interpretatus. Quod 
attinet ad Antigoni όρυτίου, possit aliquis suspicari id or¬ 
tum ex varia scriptura όρνγκίου vel όρυγκον. Ex hoc 
deriuare licet vruncum in spica apud Varronem R. R. 1, 
48 . ex quo Bochartus HierozJ T. II. p. 5 go. emendare vo¬ 
lebat Aeliani ούρ αχούς 6. Η. A. 43 . sed hos quidem re¬ 
ctius comparabis cum epi thymi flosculis capillaceis, quos 
Dioscorides 4 , 179. ου ραγούς vocat. Super est dubitatio 
