ξ:·:·7ΐ-ν/ : , ; : t 
AD LIBRI IX. CAP. VII. 
biennes seu subulones cornu agitatum abnuere non valent? 
secl terrae infixum abrumpunt. Hinc fabula orta, et male 
ad omne ceruorum genu$ trala.ta est. 
\ 
CAPVT VII. (vulgo VI.) 
όταν φεύγωσι ] Med. Vat. όταν τόχωσιν, Canis. Reg. 
contra habent όταν τέκωσιν. Deinceps simplex καταλαμ- 
βάνωντ ai expressit versio Thomae. Postea δια μασώντας 
Junt. Camot. Aibertus haec ad ceruos adhuc relata vertit 
et pro ai άρκτοι videtur τούς λύκους scriptum legisse: 
Quum autem lupos fugiunt ceruae, partus suos secutu fe¬ 
runt , etsi penatorum aliquis deprehenderit ceruas currentes 
fugere lupos , nati saltant super herbas et arbores et latent 
ibi i quia tunc lupi fugiunt a praesentia penatorum. Cum 
autem cum partu iam perfecto exeunt de cauernis, primo 
comedunt aliquam de draconteis herbis diu masticantes, pt 
dentes per masticationem faciant acutos et incidentes. Omi¬ 
sit igitur verba καί τα ξύλα — όδοντοφυούσαι , quae sola 
Plinius ex h. 1 . retulit 8. s. 54 . Exeuntes herbam quandam 
aron nomine laxandis intestinis alloqui concretis deuorant, 
circaque surculos dentium praedomantes ora. quae varie 
lentarunt viri docti, cum graecis non respondeant. Prae- 
placet mihi Pellicerii coniectura: dentium praedomant stu¬ 
porem. Excerpsit totum locum xAelianus Η. A. 6, 9. εάν 
διώκηται μετά των αυτής σκυλακίων, \προωχ)εΐ αυτά εις 
οσον δύναταί' όταν δέ συνίδη, ότι άτι είπε , το μεν κατά 
τον νώτου φέρει, τό δέ κατά τού στόματος > καί δένδρου 
λαβομένη άναπηδα' καϊ τό μεν εχεται τού νώτου τοϊς όνυξι, 
τό δε εν τοϊς όδούσι φέρεται άναχϊεονσης αυτής. 
αίγας] Aibertus ibices vocari ait. Deinceps δίκταμον 
Junt. Camot. τό άόρον Vatie. Aibertus vertit: quaerunt, 
pt dicit Aristotiles, polegium c eminum siue agreste, quod 
Auicenna leluon arabice pocat, et applicant illud plagae, 
et tunc exit ferrum de corpore ipsorum. Aristotiles tamen 
dicit, quod comedunt ipsum et per pir tutem herbae in corpore 
