4ο 
A D Ν 0 TAT IΟ NE S 
diffusam ferrum exit Antigonus cap. 36 . hunc locum ex¬ 
cerpsit, ita tamen, vt την δίκταμον poneret; igitur sequens 
τούτο omisit recte, et pro τορευμάτων substituit βελών, 
omissis extremis εν τω οωματι, quae ferri aliter non pos¬ 
sunt, nisi addito articulo των εν τω σώματι. Sed inutili 
appendice facile caremus. Contra auctor θαυμάσιων άκου- 
σμ cap. 4 . al εν Κρήτη αίγες , όταν το'ξευ&αισι, ζητοΰσιν, 
ως εοικε, τό δίκταμον το εκεί r /νόμενον όταν γάρ τραγω- 
glv, εν^ύς έκβάλλουσι τα τοξενματα. Eadem ad verbum 
repetit Caput 175. Vtraque igitur scriptura, τό δίκταμον et 
1) δίκταμνος , liabet auctoritatem veterum librorum , qua 
possit defendi. In Orphicis Argonauticis versu 919. erat 
Tpacpagov δίκταμον, vbi metri causa δίκταμνον scripsi. 
Virgiiius Aeneid. 12, 4 12. Dictamnum genetrix Cretaea 
carpit ab Ida, puberibus caulem foliis et flore comantem 
purpureo, vbi Edd. multae pariter Dictamum habent. In 
prosaica oratione equidem δίκταμος vel δίκταμον impro¬ 
bare plane non ausim. Potuit enim appellari a Dicta, antro 
montium Cretensium, in quo educatus Jupiter esse fere¬ 
batur. De natura et forma herbae consentiunt fere Inter¬ 
pretes, esse eandem aut conuenire cum origano dictamno 
Linnaei. Compara dicta a Jo. Beckjnanno ad βανμάσ. άκου- 
σμ. Antigonum et Beynium ad Virgilium. Aelianus V. H. 
I, 10. τής δίκταμου β >τανης διέτραγον. In versione Tho- 
mae est pulegium dyctamnum. 
2. τι πονώσι — πόαν ] Albertus: comedunt radices her¬ 
barum et herbas diuersas notas ab ipsis. — Herba autem, 
quam saepius comedere videntur, est gramen. Aelianus II # 
A. 5 , 46 . πόαν τινά nominat, et morbum indicat verbis: 
όταν δέωνται την γαστέρα εκατέραν κενώσαι ; sed 8, 9· co- 
piosius rem narrans addit: κνων ύπό πλήθους ό/λούμένος 
οίδε πόαν εν ταίς αιμασιάϊς φνομένην.' Plinius 25 . s. 5 ι # 
Inuenerunl et canes canariam, qua fastidium deducunt f 
eamque in nostro conspectu mandunt , sed ita, vt nunquam 
intelligatur, quae sit: etenim depasta cernitur. 
